Gdzie postawić epipremnum i co robić, żeby miało duże liście?

Epipremnum to jedno z najbardziej wdzięcznych pnączy. Roślina ta charakteryzuje się sercowatymi liśćmi, które w zależności od odmiany mogą być intensywnie zielone lub ozdobione jasnymi smugami. Potrafi wspinać się po palikach, choć równie efektownie prezentuje się wypuszczając długie kaskady pędów z wiszących donic.

Epipremnum jest rośliną o umiarkowanej toksyczności. Za szkodliwe właściwości odpowiadają zawarte w tkankach nierozpuszczalne kryształy szczawianu wapnia, które działają drażniąco na błony śluzowe i skórę.

W sytuacji bezpośredniego kontaktu lub próby spożycia u ludzi pojawia się natychmiastowy ból oraz pieczenie w jamie ustnej, którym często towarzyszy obrzęk warg, języka i gardła. Zwierzęta, takie jak psy i koty, reagują na kontakt z rośliną poprzez nadmierny ślinotok, wymioty, biegunkę oraz wyraźny brak apetytu wynikający z podrażnienia układu pokarmowego. Choć przypadki śmiertelne są rzadkie i wymagają zjedzenia bardzo dużej ilości rośliny, objawy zatrucia są bolesne i wymagają szybkiej reakcji, w tym kontaktu z lekarzem lub weterynarzem.

Dlatego też ważne jest umieszczanie epipremnum w miejscach całkowicie niedostępnych dla małych dzieci oraz pupili. W przypadku bardzo aktywnych zwierząt np. kotów, które są w stanie dosięgnąć rośliny, lepiej z niej zrezygnować.

Epipremnum wybacza wiele błędów początkującego ogrodnika. Niemniej, aby roślina była bujna i zdrowa, warto trzymać się kilku zasad:

1. Stanowisko – najlepiej będzie się czuła w miejscu, gdzie jest rozproszone światło. W głębi pokoju również będzie rosła, ale znacznie wolniej.

2. Podlewanie – wymaga regularnego podlewania, ale dopiero gdy wierzchnia warstwa ziemi (ok. 2 cm) wyraźnie przeschnie. Epipremnum potrafi sygnalizować brak wody lekkim wiotczeniem liści. Poza tym doceni również okresowe zraszanie lub sąsiedztwo nawilżacza.

3. Nawożenie – regularne dokarmianie nawozem do roślin zielonych w okresie wegetacji (wiosna-jesień) sprawi, że liście będą większe i bardziej lśniące. Pamiętaj, że kwitnienie w warunkach domowych zdarza się niezwykle rzadko.

4. Przycinanie – roślina rośnie bardzo szybko (nawet 50 cm w ciągu roku), dlatego też ważne jest jej przycinanie, aby zachować kształt. Najlepiej robić to od marca do maja. W pierwszej kolejności usuwaj pędy pozbawione liści.

5. Ochrona przed szkodnikami i chorobami – wykazuje dużą odporność na szkodniki, jednak jej „piętą achillesową” jest system korzeniowy. Miękkie, brązowo-żółte plamy na liściach to niemal zawsze sygnał alarmowy dotyczący przelania i rozwijającej się choroby grzybowej. W takim przypadku niezbędne jest sprawdzenie korzeni i ograniczenie podlewania.

Warto również pamiętać o zasadach bezpieczeństwa podczas wszelkich prac pielęgnacyjnych. W trakcie przycinania lub przesadzania rośliny należy zawsze zakładać rękawiczki ochronne, aby uniknąć bezpośredniego kontaktu z jej sokiem.

Długie, bezlistne pędy z nielicznymi liśćmi na końcach to zazwyczaj efekt niedoboru światła lub błędów w podlewaniu. Chcąc przywrócić roślinie dawną objętość, należy najpierw wyeliminować przyczynę problemu, a następnie przejść do konkretnych zabiegów regeneracyjnych.

Po upewnieniu się, że roślina ma dobre warunki, można ją zagęszczać na dwa sposoby:

• Przycinanie pędów – to najprostsza metoda na pobudzenie rośliny do wzrostu. Cięcia najlepiej wykonać ok. 1-2 cm poniżej węzła. Odcięcie wierzchołka stymuluje epipremnum do wypuszczania nowych pędów bocznych na różnych wysokościach.

• Ukorzenianie i dosadzanie – jeśli chcesz mocno zwiększyć gęstość w doniczce, odetnij pędy (wybierz te, które mają korzenie powietrzne) i umieść w szklance z wodą. Zaczekaj, aż wypuszczą korzonki, a następnie dosadź je do rośliny macierzystej.

Do odcinania pędów używaj wyłącznie ostrego i zdezynfekowanego sekatora lub nożyczek. Do ukorzeniania wybieraj tylko zdrowe pędy – powinny mieć brązowe wypustki przy węzłach. Takie sadzonki ukorzeniają się znacznie szybciej. Pędy w wodzie umieść w ciepłym i jasnym miejscu.

Epipremnum nie jest rośliną szczególnie wymagającą pod względem podłoża. Dobrze będzie rosła w zwykłej ziemi uniwersalnej do kwiatów doniczkowych, o ile wymieszasz ją z perlitem – zapewni to lekkość gleby i dobre napowietrzenie korzeni.

Niemniej najlepiej będzie się czuła w mieszance do roślin obrazkowatych, w której skład wchodzą: ziemia, perlit, keramzyt, chipsy kokosowe oraz kora sosnowa. Taki skład sprawia, że podłoże jest bardzo przepuszczalne, co minimalizuje ryzyko gnicia korzeni.

Jako roślina pnąca epipremnum wykazuje naturalną tendencję do poszukiwania podpór, co pozwala na pełną ekspozycję dekoracyjnych liści. W warunkach domowych można poprowadzić kwiat na dwa sposoby: wykorzystując przezroczyste, samoprzylepne haczyki do aranżacji na ścianie lub stosując klasyczny palik. Przy czym druga opcja jest bezpieczniejsza. W przypadku prowadzenia pędów po tynku korzenie powietrzne mogą przyczepić się do chropowatej powierzchni, co znacząco utrudnia późniejszą zmianę lokalizacji.

Jeśli decydujesz się na palik, najlepiej wybrać wersję kokosową lub torfową. Podporę należy umieścić pośrodku doniczki, stabilizując ją np. kamieniami, a następnie obsypać podłożem. Roślinę powinno sadzić się tak, aby pędy oraz korzenie powietrzne miały bezpośredni kontakt z materiałem palika. Na początkowym etapie warto ją wspomóc, delikatnie przywiązując gałązki miękką tasiemką (dbając o zachowanie luzu niezbędnego do swobodnego przyrostu). W przypadku zmiany palika lub wbijania go do większej donicy należy zrobić to przy przesadzaniu, aby nie uszkodzić korzeni.

Chcąc uzyskać imponujące epipremnum na paliku, warto zadbać o utrzymanie podpory w stałej wilgotności. Regularne zraszanie palika stymuluje korzenie powietrzne do wrastania w jego strukturę – roślina produkuje coraz więcej liści, upodabniając się do okazów rosnących w naturze. Dzięki pionowemu położeniu i stabilnemu wsparciu pnącze tworzy znacznie większe liście niż w przypadku formy zwisającej. Tak prowadzony egzemplarz staje się pięknym punktem w aranżacji wnętrza, zachowując jednocześnie uporządkowany pokrój.