Lubiące jeziora ptaki zleciały się do miast. Są w Krakowie i Warszawie

Kormorana można spotkać między innymi nad jeziorami i nad Bałtykiem. Znany jest z przesiadywania w miejscach urokliwych, ale zwłąszcza w takich, gdzie mogą swobodnie polować na ryby. Ornitolodzy wiedzą, gdzie najlepiej obserwować kormorany. I tu mała niespodzianka – ptaki zleciały się kilka tygodni temu nad Wisłę i można aktualnie zobaczyć zobaczyć, jakie mają metody poszukiwania żywności.

– Zima trzyma mocnej, szczególnie ptaki zwiazane z wodą mocniej się koncentrują i przez to łatwiej je dostrzec – mówi ornitolog Jacek Karczewski. Ptaki mgły tu przylecieć np. ze swoich letnich siedlisk na północy Polski.

Jeszcze 20 czy 15 lat temu w Krakowie w ogóle nie było kormoranów. Żywią się rybami, których z powodu zanieczyszczenia wody prawie nie było na odcinku miejskim Wisły. Oczyszczenie rzeki w okolicy miasta i liczne pojawienie się ryb spowodowało, że stała się atrakcyjna dla tych ptaków.

Kormorany są teraz w Krakowie oraz w stolicy mimo że pierwszym skojarzeniem z nimi jest wybrzeże Bałtyku (największa kolonia jest w Kątach Rybackich) i pojezierza (Mazury, Pomorze). Stopniowo kormorany zaczęły się pojawiać nad niemal każdym dużym zbiornikiem wodnym, w tym w Polsce centralnej i południowej.

Niekiedy kormorana czarnego zimą można zobaczyć też w dużych miastach. I chociaż pojawiały się już niejednokrotnie w Krakowie, czy w Warszawie, obserwacja ich może być wyjątkowym doświedczeniem. Zimą występują w nizinnej części Polski przedstawiciele podgatunku kormorana zwyczajnego (Phalacrocorax carbo carbo).

Kormorany mogą spędzić w miastach takich jak Kraków i Warszawa nawet całą zimę, o ile jest ciepła, a klimat sprzyjający. Na niektórych odcinkach Wisła nie zamarza, więc te ptaki wodne mogą polować. Sprzyja im też wysypywanie śmieci.

Ptaki, które pojawiły się na Wiśle w tym roku nie rywalizują z innymi gatunkami, które są w rzece „na stałe”: łabędziami czy dzikimi kaczkami, krzyżówkami i mewami. Te gatunki są regularnie dokarmiane przez ludzi.

Kormoran nurkuje sprawnie i może zanurzyć się na głębokość ok. 6 m. Pozostaje pod wodą nawet na pół minuty.

Można oprócz nurkującego kormorana jego zwyczaje pod wyjściu z wody – ciekawe jest np. suszenie skrzydeł, bo podczas tej czynności ptak siedzi z rozpostartymi skrzydłami. Musi tak robić, bo jego pióra w odróżnieniu od piór wielu wodnych ptaków namakają wodą. Rozpiętość skrzydeł kormorana może wynieść do około 160 cm.

Kormorany można rozpoznać po tym, że mają czarne pióra o metlaicznym połysku. Charakterystyczny jest też pas żółtej skóry wokół dzioba i biała plama przy nim.

Kormorana czarnego możemy spotkać na każdym kontynencie poza Ameryką Południową i Antarktydą. W kategoriach zagrożeń należy do gatunków najmniejszej troski. W Polsce objęty jest częściową ochroną gatunkową.

Kormoran – wróg wędkarzy

Kormorany są w kręgach wędkarskich uważane za szkodliwe – zjadają bowiem ryby, na które czyhają wędkujący. Ale kormoran wcale nie zjada tak dużo ryb – w stosunku do swojej masy niejeden inny ptak żywiący się rybami zjada ich dużo więcej.

Faktem jest, że kormorany tworzą niekiedy spore kolonie liczące nawet ponad 1000 gniazd i potrafią na ofiary polować w stadzie. Ich największa kolonia w Europie licząca ponad 11 tys. par znajduje się w Kątach Rybackich.

Kormorany ze względu na działalność człowieka już prawie wyginęły w latach 70. XX w. 

Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków stoi na stanowisku, że kormoran gniazdujący w koloniach nad morzem nie powinien być płoszony ani odstrzeliwany. Także na stawach z dopłatami wodno-środowiskowymi odstrzał nie powinien być możliwy.

---

„Współistnienie z dzikimi zwierzętami, nawet jeśli powodują one pewne szkody w działalności człowieka, leży u podstaw unijnych ram ochrony gatunków. Obfitość dzikiej przyrody jest naturalnym elementem zdrowych ekosystemów i ma kluczowe znaczenie dla utrzymania korzyści, jakie te ekosystemy zapewniają ludziom i przyrodzie” – podsumowuje BirdLife. Rodzina kormoranów obejmuje gatunki wodne, zamieszkujące brzegi mórz, jezior i rzek wszystkich kontynentów.

W Polsce gatunek jest objęty ochroną gatunkową częściową. Na mocy wcześniejszych przepisów objęty był ochroną częściową z wyłączeniem stawów rybackich uznanych za obręby hodowlane (gdzie mógł być zabijany bez specjalnych pozwoleń). Regionalny dyrektor ochrony środowiska na podstawie art. 56a. Ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. może zezwolić na odstrzał lub płoszenie w przypadku braku rozwiązań alternatywnych.

Według szacunków programu „Monitoring Kormorana”, w latach 2013-2018 krajowa populacja lęgowa liczyła 25 767 – 30 066 par.