Polskie jezioro nagle zaczęło wyglądać jak hummus. "To nie fotomontaż"

Woda w jeziorku Suchar IV w Wigierskim Parku Narodowym ma brązową barwę przez wysoką zawartość kwasów humusowych pochodzących z rozkładu organicznych szczątków z lasów iglastych.
Suchary to wyjątkowe, niewielkie i głębokie jeziora z unikalną fauną tolerującą zakwaszenie oraz specyficznym kożuchem roślinnym wokół brzegów.
Nazwa „suchar” jest regionalna i odnosi się do jezior powstałych po ostatnim zlodowaceniu, często bez ryb i z martwym drzewostanem.
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu

Jezioro Suchar IV znajduje się w Wigierskim Parku Narodowym. To Suchary stanowią najliczniejszą liczbę jezior na terenie tego sporego obszaru. Mają nietypowe właściwości.

Woda jeziorku zabarwiła się na brązowo

Woda w zbiorniku zwanym Sucharem IV, jak i pozostałych zaliczanych do grupy Sucharów, zawiera duże ilości kwasów humusowych. Są to substancje organiczne, które powstały z rozkładu igieł, liści, i ściółki spłukiwanych z lasów iglastych.

To właśnie dzięki nim woda nabiera charakterystycznego zabarwienia na pierwszy rzut oka, wydając się niektórym nieprzejrzysta, brudna i mętna, w rzeczywistości jest zakwaszona.

Substancje te mają ponadto zdolność wiązania substancji pokarmowych, np. wapnia i magnezu i z tego właśnie powodu w wigierskich jeziorkach nie znajdziemy roślinności typowej dla innych zbiorników wodnych, znajdujących się na terenie parku, czyli łąk podwodnych i charakterystycznych szuwarów przy brzegach.

Wigierski Park Narodowy pokazał, jak wygląda zimą jeden z sucharów. „Temperatura oscylująca w okolicy zera sprawiła, że na powierzchni jeziorka nie wykształciła się wystarczająco zwarta warstwa lodu, aby odizolować wodę od padającego śniegu, który padając na zamarzającą powierzchnię, zabarwia się na brunatny kolor” – napisał park na Facebooku i opublikował nagranie.

Charakterystyczne suchary na Suwalszczyźnie

Nazwa „suchar”, która dziś kojarzy się głównie z mało zabawnymi żartami, jest określeniem regionalnym, charakterystycznym dla Suwalszczyzny i wywodzi się od miejsca pustego, bezrybnego i pełnego obumarłych drzew.

Zbiorniki zaliczane do grupy Sucharów odznaczają się regularnym kształtem, raczej niewielką powierzchnią i głębokością, ale mają interesujące pochodzenie, gdyż powstały podczas ostatniego zlodowacenia.

Na terenie parku narodowego znajduje się aż 20 zbiorników będących typowymi sucharami. Największy jest Suchar Wielki, a najgłębszym Wądołek, który jest równocześnie jeziorem meromiktycznym, czyli zbiornikiem, w którym przydenne warstwy wody nie podlegają mieszaniu. Oba zbiorniki są objęte ochroną ścisłą.

Na terenie parku narodowego znajduje się aż 20 zbiorników będących typowymi sucharamiMateusz GrochockiEast News

„Wokół typowego suchara występuje tzw. pło zwane również spleją, czyli nasuwający się od lądu w kierunku środka zbiornika kożuch roślinny. Budują go m.in. mchy torfowce, żurawina, modrzewnica, przygiełka biała, turzyca bagienna, bagno zwyczajne, turzyca bagienna” – informuje park narodowy.

Suchary posiadają osobliwą faunę tolerującą zakwaszenie wody. Żyją tu larwy ważek, chrząszczy, muchówek, pająki wodne – topiki oraz różne pluskwiaki. W najmniej zakwaszonych oraz nieco zasobniejszych w wapń sucharach spotkać można ślimaki oraz małże.