Koniec z nudnymi tujami. Te rośliny stworzą gęsty żywopłot na lata

Zimozielone krzewy liściaste to idealna alternatywa dla tradycyjnych iglaków, która oferuje gęstą i zieloną osłonę niezależnie od pory roku. Najlepszym wyborem będą:

1. Laurowiśnia wschodnia (łac. Prunus laurocerasus)

To absolutny hit ostatnich lat, ceniony za szybki wzrost i piękne liście, które wyglądają jak polakierowane. Zazwyczaj dorasta do 3-5 metrów co stanowi idealną barierę przed sąsiadami. Dodatkowo w maju obsypuje drobnymi białymi kwiatami. Wykazuje również dobry przyrost roczny, w sprzyjających warunkach to aż 60 cm. Najlepiej czuje się w półcieniu lub cieniu, choć przy odpowiedniej wilgotności poradzi sobie na słońcu.

Jeśli chcemy aby laurowiśnia była zdrowa i silna to powinniśmy zapewnić jej żyzną, próchniczą i lekko wilgotną glebę. Nie przepada ona za glebami wapiennymi. Warto również pamiętać, że wymaga zacisznego miejsca, ponieważ mroźne, suche wiatry mogą uszkadzać jej liście zimą.

2. Ognik szkarłatny (łac. Pyracantha coccinea)

Krzew ten łączy funkcję dekoracyjną z ochronną – jego liczne ciernie tworzą barierę niemal nie do przejścia dla nieproszonych gości i zwierząt. Dorasta do 3 m wysokości. Charakteryzuje się skórzastymi, owalnymi i ciemnozielonymi liśćmi, które przy łagodnej zimie mogą się utrzymać przez cały rok.

Ognik szkarłatny preferuje on słoneczne i osłonięte od wiatru stanowiska. Toleruje gorsze podłoża, o ile są przepuszczalne. Dobrze znosi okresowe susze. Jesienią krzew pokrywa się jaskrawymi owocami, które utrzymują się długo w zimie, stanowiąc cenny pokarm dla ptaków.

3. Ostrokrzew (łac. Ilex) 

Ostrokrzewy są długowieczne i doskonale znoszą formowanie, co czyni je idealnymi na strzyżone żywopłoty. W zależności od odmiany może dorastać do różnych rozmiarów w zależność od gatunku. Zazwyczaj jest to od 2 do 6 metrów. Ostrokrzewy preferują stanowiska cieniste lub w półceniu, koniecznie osłonięte od mroźnych wiatrów. Rośliny te najlepiej rosną na glebach żyznych, lekko kwaśnych oraz wilgotnych.

4. Bluszcz pnący (łac. Hedera helix)

Choć to pnącze, puszczone na siatkę ogrodzeniową lub panel, tworzy najcieńszą i najgęstszą zieloną ścianę, która zajmuje minimalną ilość miejsca w ogrodzie. Lepiej czuje się na stanowiskach w cieniu lub półcieniu. Na pełnym słońcu liście mogą brązowieć podczas mrozów.

Bluszcz pospolity najlepiej czuje się w podłożu wapiennym, próchniczym i wilgotnym. To roślina niemal bezobsługowa i całkowicie odporna na zanieczyszczenia, idealna do małych, miejskich ogrodów.

Oferują one wysokie estetyczne oraz większą odporność na trudne warunki atmosferyczne. Wybór szlachetnego iglaka pozwala na stworzenie gęstego, niemalże samoobsługowego żywopłotu. Rozważając te rośliny warto mieć na uwadze przede wszystkim dwa gatunki:

1. Cis pospolity (łac. Taxus baccata)

Cis jest uznawany za najbardziej szlachetny gatunek iglasty na żywopłoty. Charakteryzuje się ciemnozielonymi igłami i wyjątkową zdolnością do regeneracji nawet po bardzo silnym cięciu. Roślina ta rośnie stosunkowo wolno, dzięki czemu nie wymaga częstego przycinania. Roczny przyrost wynosi zazwyczaj od 15 do 25 cm.

Cis pospolity tworzy bardzo zwartą, niemal architektoniczną strukturę. Stare egzemplarze potrafią wypuszczać nowe pędy bezpośrednio z grubych pni, co ułatwia odmładzanie żywopłotu. Poza tym jest wyjątkowo tolerancyjny – rośnie doskonale zarówno w pełnym słońcu, jak i w cieniu. Preferuje podłoża żyzne, próchnicze i wapienne. Bardzo źle znosi gleby podmokłe i okresowe zalewanie korzeni.

2. Świerk serbski (łac. Picea omorika)

To jeden z najpiękniejszych i najzdrowszych świerków, który naturalnie zachowuje bardzo wąski, strzelisty pokrój. Rośnie znacznie szybciej niż cis. Roczne przyrosty u młodych roślin wynoszą 35-50 cm, a w optymalnych warunkach mogą być nawet większe. Igły z wierzchu są ciemnozielone, a od spodu mają dwa białe paski, co przy podmuchach wiatru daje efekt srebrzystego połysku.

Świerk serbski najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ale toleruje lekki półcień. Jest bardzo odporny na mróz oraz zanieczyszczenia powietrza. Ma małe wymagania, choć najlepiej czuje się na podłożu przepuszczalnym i umiarkowanie wilgotnym. W przeciwieństwie do świerka pospolitego, lepiej znosi okresowe susze.