Pogoda 
-
Albicja biało-różowa wyróżnia się efektownym wyglądem przypominającym mimozę i może rosnąć w Polsce, jeśli zapewni się jej właściwe stanowisko i ochronę przed zimą.
-
Roślina ma pierzaste liście oraz różowe, jedwabiste kwiatostany, które przyciągają uwagę i rozwijają się latem przez kilka tygodni.
-
Do uprawy w polskim ogrodzie polecane są odporne formy, szczególnie Albizia julibrissin f. rosea i odmiany takie jak 'Tropical Dream’, które najlepiej sadzić w ciepłych, osłoniętych miejscach i zabezpieczyć przed mrozem.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Jest roślina, której pomponiaste kwiaty można właśnie podziwiać. Albicja jedwabista przyciąga wzrok nie tylko niezwykłymi, różowymi kulkami, ale też delikatnymi liśćmi przypominającymi mimozę. Latem jej korona wygląda jak obsypana puszystymi ozdobami. Co ciekawe, te kwiaty nie mają typowych płatków. Ich efektowne pompony tworzą długie, jedwabiste pręciki. W ciepłym, słonecznym miejscu drzewko może kwitnąć przez kilka tygodni, dlatego coraz częściej interesują się nim także polscy ogrodnicy.
Albicja biało-różowa – co to za roślina?
Albicja biało-różowa (Albizia julibrissin), znana również jako albicja jedwabista, to niezwykle dekoracyjne drzewo należące do rodziny bobowatych. W literaturze i wśród ogrodników można spotkać również inne określenia tej rośliny, między innymi akacja konstantynopolitańska, akacja jedwabna czy mimoza konstantynopolitańska. Nie jest jednak prawdziwą akacją ani mimozą. Nazwy te wynikają przede wszystkim z podobieństwa wyglądu liści oraz historii sprowadzenia gatunku do Europy.
Nazwa rodzaju Albizia została nadana w XVIII wieku na cześć włoskiego naturalisty Filippo degli Albizzi. To właśnie on miał zobaczyć drzewo podczas podróży do Konstantynopola i sprowadzić je do Europy w 1749 roku. Z kolei określenie gatunkowe „julibrissin” wywodzi się z języka perskiego i odnosi się do jedwabistego wyglądu kwiatu. Już sama nazwa doskonale oddaje charakter tej rośliny.
Naturalnym obszarem występowania albicji są rejony południowej i wschodniej Azji. Rośnie między innymi od terenów Iranu i Azerbejdżanu, przez Chiny, aż po Koreę i inne obszary Azji Wschodniej. W naturze spotykana jest na suchych równinach, piaszczystych dolinach oraz wyżynach. Dziś jest także uprawiana jako roślina ozdobna w wielu częściach świata, w tym w Europie.
Albicja jedwabista wygląda jak drzewo z bajki
Największe wrażenie robi oczywiście wygląd albicji. W sprzyjającym klimacie może stworzyć niewielkie drzewo o szerokiej, rozłożystej i parasolowatej koronie. W naturze osiąga nawet od 5 do 12 metrów wysokości, natomiast w polskich warunkach uprawiana w gruncie zwykle pozostaje znacznie mniejsza i osiąga około 4-5 metrów. Jej wzrost nie jest przy tym błyskawiczny, wynosi on zazwyczaj około 20-60 cm.
Młoda albicja może początkowo przypominać niepozorny krzew, ale z czasem zaczyna tworzyć charakterystyczną koronę. U starszych egzemplarzy rozłożyste gałęzie nadają jej niemal parasolowaty kształt. To właśnie dlatego dorosła roślina może być nie tylko ozdobą rabaty, lecz także naturalnym źródłem cienia podczas letnich upałów.
Wyjątkowe są również liście albicji jedwabistej. Są podwójnie pierzaste, bardzo delikatne i ażurowe. Składają się z licznych drobnych listków, przez co z daleka przypominają liście mimozy. Mogą osiągać imponujące rozmiary, nawet około 50 cm długości i 25 cm szerokości. Dzięki ich budowie cała korona sprawia wrażenie lekkiej i niemal koronkowej.
Jest jeszcze jedna cecha, która szczególnie wyróżnia albicję. Jej liście reagują na zmieniające się warunki. Wieczorem składają się, podobnie jak podczas intensywnego deszczu. Właśnie stąd wzięły się niektóre nazwy rośliny funkcjonujące w Azji. W Iranie określa się ją mianem Shabkhosb, czyli „nocny śpioch”, natomiast w Japonii spotyka się nazwy związane ze „śpiącym drzewem”.
Różowe pompony to największa ozdoba albicji
Liście przyciągają uwagę, ale to kwiaty sprawiają, że albicja jedwabista jest rośliną, obok której trudno przejść obojętnie. Jej kwiatostany przypominają puszyste pompony albo małe różowe i biało-różowe chmurki zawieszone na gałęziach.
Co ciekawe, nie są to kwiaty zbudowane z typowych, efektownych płatków. Ich niezwykły wygląd tworzą przede wszystkim liczne, długie pręciki. Mają one około 2-3 cm długości i wyglądają jak delikatne, jedwabiste nitki. Zebrane razem tworzą kuliste, puszyste główki, które z daleka rzeczywiście przypominają pompony.
W zależności od formy kwiaty mogą być jasnoróżowe, różowe lub intensywnie różowe. Szczególnie efektowna jest forma Albizia julibrissin f. rosea, która wyróżnia się bardziej zdecydowanym kolorem kwiatów. U odmiany 'Tropical Dream’ pojawiają się ciemnoróżowe kwiaty o typowym pomponowym kształcie.
Kwiaty mają jeszcze jedną zaletę – są pachnące i atrakcyjne dla zapylaczy. W naturalnym środowisku korzystają z nich między innymi ćmy i kolibry, natomiast w naszych warunkach mogą przyciągać pszczoły i motyle. Oznacza to, że albicja może być interesującym uzupełnieniem ogrodu, w którym chcemy stworzyć przyjazne miejsce dla owadów zapylających.
Po przekwitnięciu roślina nie traci całkowicie walorów dekoracyjnych. Pojawiają się na niej charakterystyczne, płaskie, brązowe strąki. Mogą mieć około 10-20 cm długości i zawierają po kilka lub kilkanaście nasion.
Kiedy kwitnie albicja jedwabista?
Osoby, które chcą posadzić albicję przede wszystkim dla jej kwiatów, powinny uzbroić się w cierpliwość. Roślina nie musi zakwitnąć od razu po posadzeniu, szczególnie jeśli została wyhodowana z nasion. Młode egzemplarze najpierw inwestują energię we wzrost i rozwój systemu korzeniowego.
Albicja jedwabista zaczyna zwykle kwitnąć, gdy ma około 3-4 lat i osiągnie co najmniej 150 cm wysokości. W przypadku roślin uprawianych z nasion na pierwsze kwiaty można czekać nawet 4-6 lat. Starsza, dobrze rozwinięta sadzonka kupiona w szkółce może natomiast zakwitnąć znacznie szybciej, czasami już w pierwszym sezonie po posadzeniu.
Samo kwitnienie przypada na lato. W sprzyjających warunkach albicja jedwabista może rozwijać kwiaty od czerwca aż do sierpnia, czyli przez kilka miesięcy. To jedna z jej największych zalet, ponieważ w tym czasie wiele wiosennych krzewów i drzew ma już dawno za sobą okres kwitnienia.
Dlaczego warto mieć albicję w ogrodzie?
Największą zaletą albicji jedwabistej jest oczywiście jej niezwykła uroda. To roślina, która może pełnić funkcję mocnego akcentu dekoracyjnego. Szeroka korona, delikatne liście i różowe kwiatostany sprawiają, że dobrze prezentuje się jako soliter, czyli roślina posadzona pojedynczo w wyeksponowanym miejscu.
Jej liście nadają ogrodowi egzotyczny charakter. Są lekkie, delikatne i znacznie bardziej subtelne niż liście wielu popularnych drzew. Purpurowolistne odmiany mogą dodatkowo wprowadzać do kompozycji kontrast kolorystyczny. Przykładem jest 'Summer Chocolate’, której ażurowe liście mają czekoladowe zabarwienie.
Dużym atutem są także kwiaty. Nie tylko długo utrzymują się na roślinie, lecz również przyciągają pszczoły i motyle. W czasie kwitnienia albicja może więc stać się jednym z najbardziej charakterystycznych punktów letniego ogrodu.
Nie bez znaczenia jest również szeroka korona. Dorosłe drzewo może zapewniać przyjemny cień, co ma znaczenie szczególnie podczas coraz częstszych letnich upałów. Trzeba jednak pamiętać, że w Polsce roślina pozostaje znacznie mniejsza niż w najcieplejszych regionach świata, a jej rozmiary zależą od stanowiska, wieku i przebiegu zimy.
Nie każda albicja nadaje się do polskiego ogrodu
To najważniejsza informacja dla osób, które planują uprawę albicji jedwabistej w Polsce. Gatunek jest ciepłolubny i nie wykazuje pełnej odporności na mróz. Nie każda forma sprawdzi się więc w naszym klimacie.
Do uprawy w gruncie w Polsce polecana jest przede wszystkim Albizia julibrissin f. rosea. Ta forma jest bardziej odporna na niskie temperatury i może znosić krótkotrwałe spadki temperatury nawet do około -25 stopni Celsjusza. Według informacji dotyczących uprawy najlepiej nadaje się do cieplejszych rejonów kraju, szczególnie zachodniej Polski, zaliczanych do cieplejszych stref mrozoodporności.
Warto podkreślić, że odporność na mróz nie oznacza całkowitej odporności na polską zimę. Młode rośliny są znacznie bardziej podatne na uszkodzenia, a znaczenie ma nie tylko minimalna temperatura, ale również długość mrozu, wiatr, wilgotność podłoża i termin nadejścia zimna.
Ciekawą odmianą jest 'Tropical Dream’, opisywana jako forma Albizia julibrissin f. rosea przeznaczona do uprawy ogrodowej w naszym klimacie. Dorasta do około 5 metrów, tworzy ciemnoróżowe, pomponowe kwiaty i wykazuje dość dobrą odporność na mróz. Wyróżnia się także odpornością na antraknozę, która może być problemem dla albicji.
Jeśli ktoś mieszka w chłodniejszej części Polski, bezpieczniejszym rozwiązaniem może być uprawa albicji w pojemniku. Wtedy latem roślinę można ustawić na zewnątrz, a przed nadejściem mrozów przenieść w osłonięte miejsce.
Albicja jedwabista – jakie ma wymagania?
Uprawa albicji jedwabistej nie jest szczególnie skomplikowana, jeśli zapewnimy jej odpowiednie stanowisko. Najważniejsze są trzy rzeczy: ciepło, słońce i ochrona przed zimnym wiatrem.
Miejsce powinno być możliwie mocno nasłonecznione. Albicja jest rośliną ciepłolubną, dlatego nie warto sadzić jej w cieniu, pod wysokimi drzewami czy w miejscu, gdzie przez większą część dnia nie dociera światło. Najlepiej sprawdzi się stanowisko południowe lub południowo-zachodnie, osłonięte od silnych podmuchów.
Gleba nie musi być wyjątkowo żyzna. Znacznie ważniejsza jest jej przepuszczalność. Albicja nie lubi stać w wodzie, a nadmiar wilgoci w okolicy korzeni może szczególnie zaszkodzić jej zimą. Podłoże powinno więc umożliwiać szybkie odprowadzanie nadmiaru wody.
Roślinę najlepiej sadzić wiosną. Dzięki temu ma przed sobą cały sezon wegetacyjny na ukorzenienie się i przygotowanie do pierwszej zimy. Po posadzeniu warto zastosować ściółkę z przekompostowanej kory lub kompostu. Pomaga ona ograniczyć utratę wilgoci, a jednocześnie zabezpiecza korzenie przed gwałtownymi zmianami temperatury.
Podczas sezonu wegetacyjnego gleba powinna być wilgotna, ale nie mokra. Szczególnie regularnego podlewania wymagają młode egzemplarze. Gdy drzewko dobrze się ukorzeni, jego pielęgnacja staje się łatwiejsza, jednak podczas długotrwałej suszy nadal warto zadbać o wodę.
Jak nawozić i pielęgnować albicję?
Nawożenie najlepiej rozpocząć wiosną. Można zastosować wieloskładnikowy nawóz mineralny, który stopniowo uwalnia składniki pokarmowe. Nie należy jednak przesadzać z nawożeniem, zwłaszcza pod koniec sezonu.
Szczególnie niewskazany jest późny nadmiar azotu. Może on pobudzać roślinę do intensywnego wzrostu w momencie, kiedy powinna już przygotowywać się do zimowego spoczynku. Zbyt późne tworzenie młodych, słabo zdrewniałych pędów może dodatkowo pogorszyć jej odporność na mróz.
Albicja nie wymaga też agresywnego cięcia. Jej naturalny pokrój jest jednym z najważniejszych walorów dekoracyjnych. W przypadku młodej rośliny warto jednak zadbać o odpowiednie uformowanie korony, jeśli zależy nam na drzewkowatym pokroju.
W donicy sytuacja wygląda nieco inaczej. Roślinie należy zapewnić dużą donicę, solidną warstwę drenażu i bardzo przepuszczalne podłoże. Potrzebuje dużo światła oraz regularnego podlewania. W okresie wegetacji można ją nawozić mniej więcej co dwa tygodnie nawozem do roślin doniczkowych.
Jak zabezpieczyć albicję przed zimą?
Zimowanie to najważniejszy element uprawy albicji w Polsce. Nawet odporna forma może ucierpieć podczas wyjątkowo mroźnej zimy, dlatego młode drzewka wymagają szczególnej troski.
Przed nadejściem mrozów warto usypać wokół pnia kopczyk z ziemi o wysokości około 30 cm. Można dodatkowo wykorzystać korę, trociny, suche liście lub słomę. Tak przygotowana warstwa pomaga ochronić system korzeniowy przed przemarzaniem.
Pień można dodatkowo osłonić matą słomianą, a koronę zabezpieczyć zimową agrowłókniną. Szczególnie warto to zrobić w przypadku młodych roślin i egzemplarzy posadzonych jesienią poprzedniego sezonu.
Co ważne, nawet jeśli podczas bardzo silnej zimy przemarznie część nadziemna, albicja może odbić z korzeni. W takiej sytuacji nie zawsze odzyska jednak pierwotny drzewkowaty pokrój i może zacząć rosnąć bardziej krzewiasto. Dlatego w przypadku albicji jedwabistej w Polsce lepiej nie ryzykować. Odpowiednie stanowisko, dobra przepuszczalność gleby i solidne zabezpieczenie na zimę mogą zdecydować o tym, czy roślina będzie co roku zachwycać różowymi pomponami.
Albicja wymaga dobrego miejsca
Albicja biało-różowa jest jedną z tych roślin, które mogą całkowicie zmienić wygląd ogrodu. Jej parasolowata korona, delikatne liście i niezwykłe, jedwabiste kwiaty sprawiają, że wygląda bardziej jak egzotyczne drzewo z południa Europy niż roślina, którą można próbować uprawiać w Polsce.
Nie jest jednak rośliną dla każdego stanowiska. Zwykła albicja może być zbyt wrażliwa na nasze zimy, dlatego przy uprawie gruntowej szczególne znaczenie ma wybór odpornej formy Albizia julibrissin f. rosea, a także odmiany takie jak 'Tropical Dream’. W chłodniejszych rejonach bezpieczniejsza pozostaje uprawa pojemnikowa.
Jeżeli jednak zapewnimy jej dużo słońca, ciepło, osłonę przed wiatrem, przepuszczalne podłoże i odpowiednią ochronę zimą, odwdzięczy się wyjątkowym wyglądem. Latem, gdy na gałęziach pojawią się dziesiątki różowych pomponów, trudno będzie pomylić ją z jakimkolwiek innym drzewem. To właśnie kwiaty albicji sprawiają, że roślina coraz częściej przyciąga uwagę osób szukających do ogrodu czegoś nietypowego.
Dla ogrodników, którzy marzą o egzotycznym akcencie, ale nie chcą ograniczać się do popularnych gatunków, albicja jedwabista może być wyjątkowo interesującą propozycją. Trzeba tylko pamiętać, że jej największym przeciwnikiem w Polsce nie jest brak urody ani trudna pielęgnacja, lecz przede wszystkim mróz. Właściwa odmiana i dobre przygotowanie do zimy są więc kluczem do sukcesu.
QUIZ Te rośliny naprawdę istnieją. Rozpoznasz choć kilka kwiatów jak z bajki?
