Gdzie postawić epipremnum i co robić, żeby miało duże liście?

Epipremnum to jedno z najbardziej wdzięcznych pnączy. Roślina ta charakteryzuje się sercowatymi liśćmi, które w zależności od odmiany mogą być intensywnie zielone lub ozdobione jasnymi smugami. Potrafi wspinać się po palikach, choć równie efektownie prezentuje się wypuszczając długie kaskady pędów z wiszących donic.

Epipremnum jest rośliną o umiarkowanej toksyczności. Za szkodliwe właściwości odpowiadają zawarte w tkankach nierozpuszczalne kryształy szczawianu wapnia, które działają drażniąco na błony śluzowe i skórę.

W sytuacji bezpośredniego kontaktu lub próby spożycia u ludzi pojawia się natychmiastowy ból oraz pieczenie w jamie ustnej, którym często towarzyszy obrzęk warg, języka i gardła. Zwierzęta, takie jak psy i koty, reagują na kontakt z rośliną poprzez nadmierny ślinotok, wymioty, biegunkę oraz wyraźny brak apetytu wynikający z podrażnienia układu pokarmowego. Choć przypadki śmiertelne są rzadkie i wymagają zjedzenia bardzo dużej ilości rośliny, objawy zatrucia są bolesne i wymagają szybkiej reakcji, w tym kontaktu z lekarzem lub weterynarzem.

Dlatego też ważne jest umieszczanie epipremnum w miejscach całkowicie niedostępnych dla małych dzieci oraz pupili. W przypadku bardzo aktywnych zwierząt np. kotów, które są w stanie dosięgnąć rośliny, lepiej z niej zrezygnować.

Epipremnum wybacza wiele błędów początkującego ogrodnika. Niemniej, aby roślina była bujna i zdrowa, warto trzymać się kilku zasad:

1. Stanowisko – najlepiej będzie się czuła w miejscu, gdzie jest rozproszone światło. W głębi pokoju również będzie rosła, ale znacznie wolniej.

2. Podlewanie – wymaga regularnego podlewania, ale dopiero gdy wierzchnia warstwa ziemi (ok. 2 cm) wyraźnie przeschnie. Epipremnum potrafi sygnalizować brak wody lekkim wiotczeniem liści. Poza tym doceni również okresowe zraszanie lub sąsiedztwo nawilżacza.

3. Nawożenie – regularne dokarmianie nawozem do roślin zielonych w okresie wegetacji (wiosna-jesień) sprawi, że liście będą większe i bardziej lśniące. Pamiętaj, że kwitnienie w warunkach domowych zdarza się niezwykle rzadko.

4. Przycinanie – roślina rośnie bardzo szybko (nawet 50 cm w ciągu roku), dlatego też ważne jest jej przycinanie, aby zachować kształt. Najlepiej robić to od marca do maja. W pierwszej kolejności usuwaj pędy pozbawione liści.

5. Ochrona przed szkodnikami i chorobami – wykazuje dużą odporność na szkodniki, jednak jej „piętą achillesową” jest system korzeniowy. Miękkie, brązowo-żółte plamy na liściach to niemal zawsze sygnał alarmowy dotyczący przelania i rozwijającej się choroby grzybowej. W takim przypadku niezbędne jest sprawdzenie korzeni i ograniczenie podlewania.

Warto również pamiętać o zasadach bezpieczeństwa podczas wszelkich prac pielęgnacyjnych. W trakcie przycinania lub przesadzania rośliny należy zawsze zakładać rękawiczki ochronne, aby uniknąć bezpośredniego kontaktu z jej sokiem.

Długie, bezlistne pędy z nielicznymi liśćmi na końcach to zazwyczaj efekt niedoboru światła lub błędów w podlewaniu. Chcąc przywrócić roślinie dawną objętość, należy najpierw wyeliminować przyczynę problemu, a następnie przejść do konkretnych zabiegów regeneracyjnych.

Po upewnieniu się, że roślina ma dobre warunki, można ją zagęszczać na dwa sposoby:

• Przycinanie pędów – to najprostsza metoda na pobudzenie rośliny do wzrostu. Cięcia najlepiej wykonać ok. 1-2 cm poniżej węzła. Odcięcie wierzchołka stymuluje epipremnum do wypuszczania nowych pędów bocznych na różnych wysokościach.

• Ukorzenianie i dosadzanie – jeśli chcesz mocno zwiększyć gęstość w doniczce, odetnij pędy (wybierz te, które mają korzenie powietrzne) i umieść w szklance z wodą. Zaczekaj, aż wypuszczą korzonki, a następnie dosadź je do rośliny macierzystej.

Do odcinania pędów używaj wyłącznie ostrego i zdezynfekowanego sekatora lub nożyczek. Do ukorzeniania wybieraj tylko zdrowe pędy – powinny mieć brązowe wypustki przy węzłach. Takie sadzonki ukorzeniają się znacznie szybciej. Pędy w wodzie umieść w ciepłym i jasnym miejscu.