Gdzie szukać grzybów w lipcu? W tych miejscach jest ich najwięcej

Jakie grzyby rosną w lipcu? Gatunki jadalne, których warto szukać

Lipiec przynosi mniej gatunków niż szczyt jesiennego sezonu, ale przy sprzyjającej pogodzie zbiory mogą być bardzo udane. Wiele popularnych gatunków jadalnych zaczyna pojawiać się już w czerwcu lub właśnie w lipcu, choć ich największy wysyp grzybów zwykle przypada na późniejsze miesiące.

Kurka, czyli pieprznik jadalny

Kurki należą do najbardziej charakterystycznych letnich grzybów. Mogą rosnąć zarówno w lasach iglastych, jak i liściastych, często na kwaśnych i piaszczystych glebach. Występują zwykle w grupach, dlatego znalezienie jednego okazu jest sygnałem, aby dokładnie obejrzeć pobliską ściółkę.

Kurka ma żółty lub żółtopomarańczowy kapelusz i jaśniejszy trzon. Zamiast cienkich blaszek pod kapeluszem ma grube, nieregularne fałdy zbiegające na trzon. Ta cecha pomaga odróżnić ją od lisówki pomarańczowej, z którą bywa mylona.

Borowik szlachetny

Borowik szlachetny, nazywany prawdziwkiem, może pojawiać się już od czerwca. Rośnie w lasach iglastych, liściastych i mieszanych, tworząc związki między innymi ze świerkami, sosnami, dębami oraz bukami.

W lipcu prawdziwków warto szukać przede wszystkim w starszych, cienistych fragmentach lasu, na skrajach drzewostanów oraz w miejscach porośniętych mchem. Po ciepłych deszczach mogą pojawiać się szybko, ale podczas suchego lata ich liczba pozostaje niewielka.

Koźlarze

Koźlarze są silnie związane z konkretnymi gatunkami drzew. Koźlarza babkę i inne gatunki z tej grupy najczęściej można znaleźć w pobliżu brzóz. Charakterystyczną cechą jest trzon pokryty ciemniejszymi łuseczkami lub drobnymi chropowatościami.

Warto ich szukać na skrajach brzozowych zagajników, przy leśnych ścieżkach oraz w młodszych lasach mieszanych. Po opadach często wyrastają w trawie i niskiej roślinności, przez co kapelusze mogą być słabo widoczne.

Maślaki

Maślaki pojawiają się od późnej wiosny aż do jesieni. Najczęściej rosną w pobliżu sosen, szczególnie na obrzeżach młodych drzewostanów, w trawie i na piaszczystych glebach. Zwykle występują w większych grupach.

Ich kapelusze często są śliskie i lepkie, zwłaszcza po deszczu. Trzeba pamiętać, że do niektórych młodników nie wolno wchodzić. Zakaz dotyczy między innymi upraw leśnych i młodników o wysokości do czterech metrów.

Podgrzybki

Pierwsze podgrzybki również mogą pojawiać się latem, choć znacznie częściej zbiera się je później. Najlepiej czują się w lasach iglastych i mieszanych. Warto ich szukać w mchu, pod świerkami i sosnami oraz w pobliżu starych pni.

Letnie podgrzybki bywają mocno atakowane przez owady, dlatego należy dokładnie sprawdzić przekrój trzonu. Miękkie, silnie uszkodzone lub zapleśniałe owocniki lepiej zostawić w lesie.

---

Podgrzybek zajączek to jeden z grzybów, które często mijamy w lesie. A niesłusznie, bo to to jadalny i ceniony gatunek.ARKADIUSZ ZIOLEKEast News

---

Czubajka kania

Kanie zaczynają pojawiać się od lipca. Rosną zwykle na skrajach lasów, polanach, łąkach i w miejscach dobrze nasłonecznionych. Unikają bardzo mokrych i silnie kwaśnych gleb.

To ceniony grzyb jadalny, ale początkujące osoby powinny zachować szczególną ostrożność. Młode kanie mogą przypominać niebezpieczne muchomory, dlatego nie należy zbierać nierozwiniętych okazów, których cech nie można dokładnie ocenić.

Gdzie szukać grzybów w lipcu? Najlepsze miejsca i warunki na letni wysyp

Nie istnieje jeden rodzaj lasu, w którym zawsze znajdziemy pełny kosz. Miejsce trzeba dobrać do poszukiwanego gatunku i aktualnej pogody. W czasie suszy lepiej sprawdzają się zacienione obniżenia terenu, okolice cieków wodnych i miejsca porośnięte grubą warstwą mchu. Po długotrwałych opadach grzyby mogą pojawić się także na bardziej przewiewnych skrajach lasu.

W lipcu warto sprawdzać:

• bory sosnowe – szczególnie pod kątem maślaków, podgrzybków i kurek;

• lasy mieszane – można znaleźć w nich borowiki, kurki, koźlarze i podgrzybki;

• brzozowe zagajniki – dobre miejsca na koźlarze;

• obrzeża lasów i polany – mogą pojawiać się tam czubajki kanie;

• tereny w pobliżu jezior, rzek i podmokłych obniżeń – wilgoć utrzymuje się tam dłużej;

• miejsca porośnięte mchem – zapewniają grzybni osłonę przed szybkim wysychaniem.

Nie należy szukać wyłącznie w najgęstszej części lasu. Wiele gatunków wyrasta na granicy różnych środowisk: przy ścieżkach, skrajach drzewostanów, niewielkich polanach i w pobliżu pojedynczych drzew.

Znaczenie ma również pora wyprawy. Latem najlepiej wejść do lasu rano, zanim temperatura wzrośnie, a owocniki zaczną tracić wilgoć. Poranny zbiór pozwala też uniknąć największych upałów, choć po chłodnej nocy grzyby mogą być bardziej ukryte pod liśćmi i mchem.

Ile dni po deszczu pojawiają się grzyby?

Nie ma jednej liczby obowiązującej dla wszystkich gatunków. Pierwsze owocniki mogą pojawić się już po kilku dniach, ale większy wysyp często wymaga dłuższego okresu odpowiedniej wilgotności.

Znaczenie ma głównie ilość i intensywność opadów deszczu, temperatura powietrza i podłoża, rodzaj lasu, grubość ściółki, gatunek grzyba, a nawet siła wiatru.

rzy mocno przesuszona ziemia może nadal nie zapewniać dobrych warunków. Znacznie lepszym sygnałem są powtarzające się opady, po których ściółka pozostaje wilgotna przez kilka dni. Susza skutecznie ogranicza rozwój grzybni, nawet w miejscach znanych z dobrych zbiorów.

Czy mapy grzybów naprawdę pomagają?

Internetowe mapy grzybów są tworzone na podstawie zgłoszeń użytkowników. Pokazują orientacyjne miejsca znalezisk i mogą pomóc ocenić, czy w danym regionie rozpoczął się wysyp. Jednym z dostępnych źródeł jest bieżący raport serwisu grzyby.pl.

Trzeba jednak traktować takie dane jako wskazówkę, a nie gwarancję udanych zbiorów. Zgłoszenie może dotyczyć rozległego obszaru, a dokładne stanowisko zwykle nie jest ujawniane. Dodatkowo sytuacja zmienia się bardzo szybko. Kilka suchych i gorących dni może zakończyć lokalny wysyp równie nagle, jak wcześniejsze opady go rozpoczęły.

Najbardziej użyteczne są świeże zgłoszenia z ostatnich dwóch lub trzech dni, połączone z informacją o lokalnych opadach. Starsze raporty mogą już nie odzwierciedlać warunków w lesie.

Uważaj na pomyłki. Jakie trujące grzyby rosną w lipcu?

Letni las nie jest wolny od gatunków trujących. W tym samym czasie co kurki, borowiki, gołąbki czy kanie mogą pojawiać się grzyby powodujące ciężkie, a nawet śmiertelne zatrucia.

Muchomor zielonawy, czyli sromotnikowy

Muchomor zielonawy jest jednym z najbardziej niebezpiecznych grzybów występujących w Polsce. Może być mylony z niektórymi gołąbkami, gąskami, kaniami, a nawet pieczarkami. Ma białe blaszki, pierścień na trzonie i pochwę u jego podstawy. Nie zawsze jednak wszystkie cechy są dobrze widoczne, szczególnie u młodych lub uszkodzonych okazów.

Muchomora należy wyjmować z podłoża w całości, jeśli jego rozpoznanie budzi wątpliwości. Odcięcie trzonu może usunąć pochwę, która jest jedną z ważnych cech identyfikacyjnych muchomora.

Muchomor jadowity i muchomor wiosenny

Oba są białe i wyjątkowo niebezpieczne. Mogą być mylone z pieczarkami oraz młodymi czubajkami. W przeciwieństwie do dojrzałych pieczarek mają białe blaszki. Nie wolno jednak opierać rozpoznania wyłącznie na jednej cesze.

Lisówka pomarańczowa

Lisówka pomarańczowa może przypominać kurkę. Ma jednak cienkie, gęste i wyraźne blaszki, podczas gdy kurka posiada grubsze fałdy zbiegające na trzon. Lisówka bywa opisywana jako grzyb niejadalny lub wywołujący dolegliwości pokarmowe, dlatego nie powinna trafiać do koszyka.

Borowik szatański i inne trujące borowikowate

Nie każdy grzyb z rurkami pod kapeluszem jest jadalny. Niektóre borowikowate mogą powodować silne dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Szczególną ostrożność należy zachować wobec okazów o czerwonym trzonie, jasnym kapeluszu i szybko siniejącym miąższu.

Czubajeczki i młode muchomory

Młode owocniki czubajek mogą być mylone z mniejszymi czubajeczkami oraz muchomorami. Niebezpieczne gatunki mogą mieć pierścień, łuski na kapeluszu i jasny trzon, dlatego podobieństwo bywa znaczne.

Po czym poznać, że rozpoczął się letni wysyp grzybów?

Najważniejszym sygnałem nie jest sama wysoka temperatura, lecz połączenie ciepła z odpowiednią wilgotnością. Grzyby potrzebują nasiąkniętej ściółki i gleby, która nie wyschnie tuż po opadach. Najlepsze warunki powstają po spokojnych, regularnych deszczach, którym towarzyszą umiarkowanie ciepłe dni i niezbyt chłodne noce.

Lasy Państwowe wskazują, że druga połowa lipca może przynosić wyraźny wzrost liczby grzybów, ale przebieg sezonu zależy przede wszystkim od opadów i temperatury. Długotrwały, niezbyt gwałtowny deszcz jest zwykle korzystniejszy niż krótka ulewa, po której woda szybko spływa lub odparowuje.

Warto wybrać się do lasu, jeżeli:

• w okolicy padało przez kilka kolejnych dni;

• ściółka jest wilgotna również pod wierzchnią warstwą liści i igieł;

• noce są ciepłe, ale nie upalne;

• po deszczu pojawiło się kilka dni umiarkowanej temperatury;

• przy leśnych drogach i na polanach zaczynają wyrastać pierwsze pojedyncze okazy;

• w tym samym rejonie pojawiają się liczne zgłoszenia innych grzybiarzy.

Dobrym znakiem jest również obecność niewielkich, młodych owocników. Jeśli podczas pierwszej wyprawy znajdziesz kilka małych kurek, maślaków lub koźlarzy, po kilku dniach w tym samym miejscu może być ich znacznie więcej. Nie jest to jednak regułą, ponieważ silne słońce, wiatr lub nagły brak wilgoci mogą szybko zahamować rozwój grzybów.