Kojoty niezwykle przeżywają stratę i żałobę. Zaczynają wyć wniebogłosy

Kojoty to zwierzęta o wyjątkowo silnej monogamii genetycznej, wiążące się z jednym partnerem na całe życie.
Śmierć partnera u kojotów wywołuje głęboką żałobę, objawiającą się długim wyciem, zmianą zachowania i odwiedzaniem miejsc związanych z utraconą bliską osobą.
Badania wykazały, że żałoba u kojotów powoduje zmiany neurochemiczne w mózgu, co wpływa na pamięć i odbiór bodźców sensorycznych.
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu

Kojot preriowy (Canis latrans) jest gatunkiem drapieżnego ssaka z rodziny psowatych. Wygląd? Pośredni – coś między małym wilkiem a szakalem. Ma krępą budowę, krótszą szyję i o wiele ostrzejszy pysk niż wilk europejski. Kojota można spotkać na obszarze od Alaski do Panamy. Jest ok. 19 podgatunków kojota.

Kojoty są ortodoksyjnymi monogamistami

W 2012 r. na łamach Journal of Mammalogy ukazał się artykuł opisujący badania naukowe nad monogamią kojotów. Naukowcy pobrali próbki do badań genetycznych od 236 kojotów schwytanych w latach 2000-2006 w obszarze metropolitalnym Chicago w stanie Illinois. Genotypowanie osobników przeprowadzono przy użyciu 12 polimorficznych markerów mikrosatelitarnych.

Nie znaleziono żadnych dowodów na zdradę partnerów w wypadku 96 młodych kojotów, co potwierdza tezę, że zwierzęta te praktykują jeszcze rzadszą formę zaangażowania, tzw. monogamię genetyczną. Taka wierność ma swoje zalety. Pozwala na większe mioty, a ojcowie odgrywają aktywną rolę w opiece nad młodymi. Taka forma monogamii pomaga w ustalaniu i utrzymywaniu terytorium – para kojotów oznacza je i aktywnie broni. Jedynym momentem, gdy rozstają się z partnerem jest śmierć.

Kojoty są niezwykle uczuciowe

Można tylko domyślać się jak silnie kojoty przeżywają śmierć partnera czy innego członka rodziny. Jak czytamy na stronie nationalgeographic.com, jedną z oznak żałoby jest uporczywe, długie wycie. Część naukowców nazywa je „żałobnym”.

Poza tym zaobserwowano, że kojoty pogrążone w żałobie zachowują się jakby były w letargu. Mają mniejszy apetyt i chodzą z pochylonymi głowami. Odwiedzają również miejsca, gdzie ostatni raz widzieli swojego partnera.

Szczenięta kojota MearnsaWikimedia Commons

Jak biologia wpływa na uczucia

Zespół badawczy pod przewodnictwem Sary Freeman, neurobiolożki z Uniwersytetu Stanowego Utah prowadził badania nad kojotami i ich żałobą. Celem tego obszernego badania było zmapowanie CRFR1 i CRFR2 w mózgu kojota z wykorzystaniem metody wiązania konkurencyjnego oraz ilościowe określenie poziomów CRFR u samic kojota, zarówno owdowiałych, jak i sparowanych. Pozwoliło to określić, czy zagęszczenie CRFR uległo zmianie w odpowiedzi na utratę partnera.

CRF, czynnik uwalniający kortykotropinę, występuje zarówno w mózgach ludzi, jak i kojotów. Aktywuje się w odpowiedzi na stresory, np. takie jak żałoba, „włącza” układ stresu organizmu, czyli oś podwzgórze-przysadka-nadnercza. Ta uwalnia do krwiobiegu kortyzol – znany jako hormon stresu.

Naukowcy pobrali próbki z mózgu od sześciu martwych kojotów – 3 z nich były wdowami. Wyniki były zaskakujące. Jak można przeczytać na łamach Neuroscience badania wykazały, że układ węchowy, hipokamp i ciało migdałowate były miejscami działania CRFR. Po utracie partnera zaobserwowano różnice w wiązaniu CRFR1 i CRFR2. W szczególności, podwyższone wiązanie CRFR1 i CRFR2 wykryto u wdów – w opuszce węchowej i guzku węchowym. Sugeruje to potencjalną rolę układu węchowego w regulacji reakcji mózgu na utratę partnera u kojotów.

Badacze przypuszczają, że żałoba może wpływać na zmiany w neurochemii mózgu kojota. Może wpływać na funkcje pamięci i sensorykę. Jednak z racji na niewielką próbę naukowcy zalecają by podchodzić do wyników z dystansem.