Pogoda 
W czwartek 23 lipca Sąd Okręgowy w Krakowie utrzymał w mocy wyrok uniewinniający troje lekarzy (ówczesnego kierownika II Oddziału Kliniki Kardiologii i oddziału klinicznego szpitala prof. Jacka D., lekarki dyżurnej Katarzyny S. i ordynatora sali monitorowanej Andrzeja K.), oskarżonych o błędy w leczeniu Jerzego Ziobry. Wobec czwartego lekarza (Dariusza D., ówczesnego lekarza oddziału i wiceszefa Pracowni Hemodynamiki) wyrok uchylił, ale równocześnie umorzył postępowanie wobec przedawnienia czynu. Wyrok jest prawomocny.
Uniewinnienia domagali się zarówno obrońcy medyków, jak i prokuratura, która w toku postępowania dowodowego zmieniła pierwotne zdanie i ostateczne oceniła, że nie da się jednoznacznie stwierdzić, czy medycy popełnili błędy.
Pełnomocnik wdowy po zmarłym wnioskował o uchylenie wyroku uniewinniającego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Argumentował, że biegli wydający opinię na tamtym etapie byli nieobiektywni, a sąd nie zachował bezstronności.
Co orzekł sąd?
Sędzia Wojciech Domański, ogłaszający wyrok, przyznał, że Dariusz D. nieumyślnie naraził pacjenta na bezpośrednie zagrożenie życia, odpowiadał za nieprawidłowe zdiagnozowanie, nie skonsultował przypadku z innymi lekarzami, podjął decyzję o nieodpowiednim leczeniu.
Co do pozostałych lekarzy krakowskiego szpitala uniwersyteckiego – Jacka D., Andrzeja K. i Katarzyny S – sędziego nie przekonały argumenty pełnomocnika wdowy po zmarłym Krystyny Kornickiej-Ziobro. Ten dowodził m.in., że sąd pierwszej instancji nie zachował bezstronności, a biegli wydający opinię byli nieobiektywni.
Sąd m.in. przyznał, że zachowanie sędziego pierwszej instancji, np. przerywanie wypowiedzi, mogły nie przystawać do rangi sędziego, ale – jak podkreślił – „takie mankamenty” nie mogą być uznane za wyraz szczególnej niestaranności sędziego.
Podczas uzasadnienia sąd zaznaczył, że „sprawa ma wyjątkowy charakter”. Przywołał zdanie biegłego sądowego, który powiedział, że w wieloletniej praktyce nie spotkał się ze sprawą tak trudną.
Sąd, przypominając o zarzutach wobec sędziego i biegłych, podnoszonych przez stronę skarżącą, oraz o trudności sprawy, ocenił również, że była to „sprawa trudna też z powodu tego, kim były strony sporu”. Z jednej strony rodzina znanego polityka, ministra sprawiedliwości. Z drugiej strony – lekarze, ale „nie zwykli” lekarze, a mający wysoką pozycję, np. profesorowie. Sprawa lekarzy Jerzego Ziobry była przedmiotem sądowych batalii od niemal 20 lat.
– Przedawnienie czynu nastąpiło pięć lat temu. Nie pozostało nic innego, jak utrzymanie wyroku pierwszej instancji – podsumował odczytujący uzasadnienie sędzia Tomasz Kudla.
„Winy po prostu nie ma”
Pełnomocnik Dariusza D., Krzysztof Bachmiński, uznał wyrok za niesprawiedliwy. – Winy tej nie ma po prostu – powiedział dziennikarzom. Dodał, że z opinii biegłych z Lozanny nie wynika, że Dariusz D. popełnił błąd, lecząc pacjenta.
Prokurator Eryk Stasielak z Małopolskiego Wydziału Zamiejscowego Prokuratury Krajowej ocenił, że „to jest wyrok salomonowy, w którym każdy odnajdzie coś korzystnego dla siebie”. – Troje lekarzy uniewinnionych. W przypadku głównego operatora sąd stwierdził, że leczenie było nieoptymalne – skomentował prokurator po wyjściu z sali rozpraw.
Zapytany o to, czy w związku z wyrokiem dla Dariusza D. złoży kasację, odpowiedział, że musi zapoznać się z pisemnym uzasadnieniem. Zauważył też, że w uzasadnieniu sądu „główne motywy wyroku, w 80 procentach, odnosiły się do wadliwości procedowania przed sądem pierwszej instancji”, zaś „co do meritum zakres uzasadnienia był mniejszy”.
Za sprawiedliwy, ale zbyt późny, uznał wyrok pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych rodziny Jerzego Ziobry, Krzysztof Nocek. – Zostały potwierdzone zarzuty co do błędów terapeutycznych, diagnostycznych. A to była ta oś sporu od samego początku – powiedział pełnomocnik.
Adwokat oskarżonej lekarki Katarzyny S., Jan Widacki, uznał wyrok za sprawiedliwy. Ocenił jednak, że sądowe uzasadnienie „absolutnie nie pasuje do sentencji”. – Padły sformułowania absolutnie nie do przyjęcia. Wypowiedzenie opinii, że obrońcy się nie odnosili do zarzutów apelacji, ani do opinii z Lozanny, jest po prostu nieprawdziwy. A co myśmy robili na sali, o czym żeśmy mówili? – powiedział dziennikarzom. Zapytany o ocenę, czy oskarżony Dariusz D. mógłby złożyć kasację od czwartkowego wyroku, Widacki odpowiedział: – To jest materialne przedawnienie.
Oświadczenie matki Zbigniewa Ziobry
W czwartek po południu oświadczenie w sprawie wydała wdowa po Jerzym Ziobrze, Krystyna Kornicka-Ziobro. W piśmie zwróciła uwagę, że sąd nie tylko uchylił uniewinnienie Dariusza D., ale po 20 latach postępowania „merytorycznie przesądził, że doszło do kardynalnego błędu medycznego”. „Nie zapadł wyrok skazujący, wyłącznie dlatego, że polski wymiar sprawiedliwości dopuścił do przedawnienia” – oceniła.
Poinformowała również m.in., że nie czuje triumfu, ale czuje ulgę, że prawda dotycząca najważniejszego dla niej wątku w tej sprawy „została wreszcie wypowiedziana przez polski sąd”. Czuje także gorycz, „ponieważ na skutek dwudziestu lat błędów, przewlekłości i nieudolności wymiaru sprawiedliwości, zwłaszcza sędzi Agnieszki Pilarczyk z sądu I instancji orzeczenie nie mogło już zakończyć się skazaniem i wymierzeniem kary”.
W oświadczeniu Kornicka-Ziobro, przypominając, że sama jest lekarzem i że jej mąż też był lekarzem, zadała pytanie – jak podkreśliła – ważne dla każdego pacjenta w każdym polskim szpitalu: „Czy naprawdę wiemy, kto nas leczy, jakie ma kwalifikacje i kto wykonuje najbardziej skomplikowane zabiegi?”. Jak zauważyła, Dariusz D. w chwili leczenia jej męża nie posiadał specjalizacji z kardiologii. Pod koniec oświadczenia wdowa zaznaczyła, że nie szukała zemsty.
Ziobro: Nasza rodzina walczyła przez dwadzieścia lat
Do wyroku odniósł się też Zbigniew Ziobro. „Dzisiejszy wyrok nie przywróci życia mojemu Ojcu ani nie doprowadzi do ukarania sprawcy. Przynosi jednak coś niezwykle ważnego – sądowe potwierdzenie prawdy, o którą nasza rodzina walczyła przez dwadzieścia lat” – napisał poseł PiS.
Podkreślił, że sąd po dwudziestu latach postępowania podzielił zasadniczy zarzut rodziny wobec wcześniejszego uniewinnienia, uznając, że Dariusz D. swoim postępowaniem naraził jego ojca na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, wyczerpując znamiona czynu z art. 160 kk – choć z powodu przedawnienia odpowiedzialności karnej nie da się już wyegzekwować.
Ziobro skrytykował też sposób prowadzenia sprawy przez wcześniejszy Sąd Rejonowy pod przewodnictwem sędzi Agnieszki Pilarczyk, zarzucając mu m.in. ręczne, pomijające ustawowe zasady przydzielanie sprawy sędziom, co – jego zdaniem – podważało gwarancje rzetelnego procesu. Zaznaczył, że wyroku nie da się już cofnąć ani wymierzyć kary, ale jego rodzina uzyskała sądowe potwierdzenie prawdy, o którą walczyła przez dwie dekady. Podziękował pełnomocnikom rodziny oraz prokuratorowi prowadzącemu sprawę i swojej matce.
Tło sprawy
Jerzy Ziobro był leczony w związku z trójnaczyniową chorobę wieńcową od 22 czerwca 2006 roku w Szpitalu Uniwersyteckim UJ w Krakowie. Zmarł 2 lipca 2006 roku po zabiegu poszerzania naczyń wieńcowych. Prokuratura dwukrotnie umarzała śledztwo w tej sprawie.
W 2011 roku rodzina zmarłego złożyła w sądzie własny akt oskarżenia. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w 2012 roku umorzył postępowanie. Po zaskarżeniu tej decyzji w sądzie okręgowym, a następnie Sądzie Najwyższym, sprawa wróciła do pierwszej instancji. W 2016 roku do sprawy po stronie oskarżycieli przystąpiła prokuratura i proces toczył się z oskarżenia publicznego.
W lutym 2017 roku Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia uznał, że nie było związku między działaniami lekarzy a śmiercią pacjenta i uniewinnił czworo lekarzy. Apelacje od wyroku wnieśli oskarżyciel publiczny i pełnomocnicy oskarżycieli posiłkowych oraz jeden z oskarżycieli posiłkowych.
W październiku 2022 roku sąd postanowił zwrócić się o opinię uzupełniającą do biegłych z Uniwersyteckiego Centrum Medycyny Sądowej w Lozannie. Ekspertyza wpłynęła do sądu na początku maja br., a w czerwcu, po blisko czteroletniej przerwie, proces był kontynuowany.
Z fragmentów odczytanych podczas rozprawy wynikało, że szwajcarscy biegli ocenili, że w przypadku leczenia pacjenta – zgodnie ze światowymi zaleceniami – korzystniejszym wyborem dla niego byłoby wszczepienie bypassów, a więc operacja kardiochirurgiczna, zamiast wybranego przez krakowskich lekarzy założenia stentów – angioplastyki wieńcowej. Wskazali jednocześnie, że jest to zalecenie, a wybór leczenia należy do lekarza. Zwrócili także uwagę, że w przypadku wszczepienia bypassów istniałoby wysokie ryzyko krwawienia z powodu stosowanej wobec chorego terapii i zauważyli, że ryzyko to mogło wpłynąć na wybór wszczepienia stentów.
Źródło: PAP
