Wymarłe żółwie powróciły. Dzięki NASA wypuszczono je na wolność

Żółwie zmieniły się w zależności od lokalnego środowiska, co stanowi kolejną cegiełkę w teorii ewolucji gatunków Darwina. Proces ten zaszedł tak daleko, że zoologowie zastanawiają się, czy nie wyodrębniać ich w osobne gatunki, a nie jedynie wyspiarskie podgatunki.

Takie wątpliwości dotyczyły chociażby podgatunku Chelonoidis niger niger, który niekiedy jest zaliczany do odrębnego gatunku Chelonoidis elephantopus. Gad ten występował niegdyś w południowej części Galapagos, na wyspie Floreana. Wymarł jednak krótko po przybyciu tam Europejczyków, w XIX w. 

Wykończyły go przywleczone na wyspę szczury i świnie, które pożerały np. jaja zwierząt. Dorosłe żółwie były zaś wyłapywane przez wielorybników i zanoszone na statki, gdzie przez tygodnie służyły jako „żywe konserwy”. Żółwi nie trzeba było karmić codziennie, gdyż to zwierzęta zmiennocieplne. A podczas tygodni żeglugi po Pacyfiku stanowiły zapas mięsa.

W ten sposób wymarły, ale teraz wracają. 158 takich żółwi wyhodowanych dzięki osobnikom zawierającym jak najwięcej genów wymarłego podgatunku wypuszczono na wyspie Floreana, co jest przełomowym wydarzeniem w dziejach wysp Galapagos.

Jest to niezwykle ważne, gdyż żółwie słoniowe stanowiły na Galapagos odpowiednik największych roślinożerców. Miały duży wpływ na środowisko, w tym na rozrost roślin. Bez nich wszystko na wyspie Floreana się załamało.

Pomogła w projekcie NASA, której wkład był – jak się podaje – nieoceniony. Agencja przygotowała dokładne zdjęcia i mapy satelitarne, wedle których można było przeprowadzić analizę poszczególnych miejsc wyspy, rosnącej tam roślinności, przestrzeni lęgowej i przydatności tych miejsc dla żółwi. Tak, aby wypuścić je tam, gdzie mają największe szanse na przetrwanie.

„Przeszliśmy od działań intuicyjnych do dużej precyzji” – relacjonuje Christian Sevilla, dyrektor ds. ekosystemów z Parku Narodowego Galapagos.