Wpuściła do ogrodu wielkich wrogów ślimaków. To była genialna decyzja

Biegus indyjski (Anas platyrhynchos domesticus) to rasa kaczki wywodząca się z regionów południowo-wschodniej Azji. Jej przodkiem jest dzika kaczka krzyżówka, a sama rasa zaliczana jest do tzw. grupy kaczek lekkich. Obecnie wyróżnia się od ośmiu do dziesięciu odmian tej rasy, różniących się między sobą przede wszystkim umaszczeniem.

Pierwsze wzmianki o biegusie indyjskim pochodzą z 1851 r. i dotyczą terenów Półwyspu Malajskiego (ówczesnej kolonii brytyjskiej) oraz indonezyjskiej wyspy Lombok. Istnieją jednak przesłanki sugerujące, że kaczki te mogły pojawić się w Europie znacznie wcześniej. Świadczą o tym ich wizerunki na XVII-wiecznych obrazach holenderskich malarzy. Dodatkowo niektóre dawne europejskie rasy kaczek hodowlanych wykazują podobne cechy umaszczenia.

Biegus indyjski wyróżnia się smukłą, wydłużoną sylwetką, przypominającą kształtem butelkę. Ma długą szyję i wyprostowaną postawę, przez co często porównuje się go do pingwina. Jego nogi są krótkie i szeroko rozstawione, dziób stosunkowo długi, a skrzydła niewielkie. Dzięki słabo rozwiniętym skrzydłom ptaki te można utrzymywać na wybiegu bez konieczności przycinania piór. Rasa ta znana jest z dużej ruchliwości i energii.

Hodowla biegusa indyjskiego jest stosunkowo prosta, dlatego rasa ta cieszy się popularnością w gospodarstwach ekologicznych i przydomowych ogrodach.

Najważniejsze informacje dotyczące hodowli:

• biegusy dobrze czują się na wybiegu,

• nie wymagają amputacji ani podcinania skrzydeł,

• są odporne i dobrze przystosowują się do różnych warunków klimatycznych,

• dzięki dużej ruchliwości skutecznie poszukują pokarmu.

Ze względu na swoją aktywność oraz niewielką wagę, biegus indyjski sprawdza się zarówno w małych gospodarstwach, jak i w większych hodowlach nastawionych na produkcję jaj.