![Atak Rosji przy granicy Polski. Exit poll po wyborach w Szwecji [NA POCZĄTEK DNIA]](https://bi.im-g.pl/im/8b/7d/1f/z33021067IER,Premier-na-posiedzeniu-Rzadowego-Centrum-Bezpiecze.jpg "Atak Rosji przy granicy Polski. Exit poll po wyborach w Szwecji [NA POCZĄTEK DNIA]")
-
Tuja jest popularnym krzewem w ogrodach i po przycinaniu pozostaje dużo gałęzi, które mogą być traktowane jako potencjalny opał.
-
Spalanie świeżych gałęzi tui powoduje intensywne dymienie, gromadzenie osadów w kominie oraz małą wydajność cieplną.
-
Zaleca się rozdrobnić gałęzie tui i użyć ich jako ściółki ogrodowej lub dodać do kompostu, zamiast wykorzystywać do palenia w kominku.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Właściwie każdy ma je w ogrodzie, ale nie każdy wie, że ich gałęzie mogą przysporzyć kłopotów, gdy trafią do kominka. Chodzi oczywiście o tuje, które po przycinaniu zostawiają mnóstwo zielonych pędów i cienkich gałęzi. Z pozoru wydają się idealnym materiałem na opał. Są przecież drewnem, łatwo schną na powierzchni i szybko zajmują się ogniem.
Problem w tym, że tuja nie zachowuje się w palenisku tak jak dobre, suche drewno opałowe. Świeże gałęzie zawierają dużo wilgoci, a ich spalanie może powodować intensywne dymienie, obniżenie temperatury spalania i zwiększone odkładanie się smolistych osadów w przewodzie kominowym. Dlatego wrzucanie świeżych ścinek tui do kominka nie jest dobrym sposobem na ogrzewanie domu.
Tuja, czyli żywotnik. Dlaczego jej drewno jest inne?
Tuja to potoczna nazwa żywotników z rodzaju Thuja. W polskich ogrodach szczególnie często spotykane są odmiany żywotnika zachodniego, wykorzystywane przede wszystkim do tworzenia żywopłotów i zielonych osłon. Rośliny te są cenione za zimozielone ulistnienie, gęsty pokrój i stosunkowo niewielkie wymagania.
Po kilku latach żywopłot może jednak wymagać regularnego cięcia. Właśnie wtedy właściciel ogrodu staje przed problemem: co zrobić z ogromną ilością zielonych gałęzi?
Tuja należy do roślin iglastych i zawiera olejki eteryczne. Jednym ze składników kojarzonych z żywotnikami jest tujon. To właśnie obecność substancji lotnych sprawia, że świeże pędy mają charakterystyczny, intensywny zapach po roztarciu. Nie należy jednak upraszczać sprawy i twierdzić, że samo spalanie tui automatycznie prowadzi do zatrucia tujonem.
Wysoka temperatura podczas prawidłowego spalania powoduje rozkład wielu związków organicznych. Problem z gałęziami tui polega przede wszystkim na tym, że świeży materiał jest wilgotny i łatwo prowadzi do niepełnego spalania. Powstający wtedy dym zawiera mieszaninę produktów spalania, a nie tylko jeden konkretny związek. Internetowe twierdzenia o natychmiastowym zatruciu tujonem podczas palenia tui są przesadzone. Znacznie bardziej realnym problemem jest dym powstający podczas spalania wilgotnej biomasy.
Świeża tuja w kominku to przede wszystkim problem z wilgocią
Największym przeciwnikiem efektywnego spalania drewna jest woda. Świeżo przycięte gałęzie tui mogą zawierać jej bardzo dużo. Kiedy taki materiał trafia bezpośrednio do paleniska, energia wytwarzana przez ogień nie jest przeznaczana wyłącznie na ogrzewanie pomieszczenia.
Najpierw trzeba odparować wodę znajdującą się w drewnie. To oznacza, że palenisko zostaje wychłodzone. Zamiast wysokiej temperatury potrzebnej do możliwie czystego spalania pojawiają się warunki sprzyjające spalaniu niepełnemu. Drewno zaczyna bardziej dymić, a płomień jest mniej stabilny.
To zjawisko można łatwo zauważyć w praktyce. Zamiast szybko rozgrzewających się szczap, które palą się jasnym płomieniem, świeże gałęzie mogą syczeć, dymić, tlić się i szybko tracić objętość. Wydaje się wtedy, że ogień jest duży, ale ilość uzyskanego użytecznego ciepła jest niewielka.
W przypadku kominka problemem staje się również zabrudzona szyba. Osady powstające podczas spalania mogą osiadać na jej powierzchni, przez co po kilku paleniach zamiast obserwować ogień, trzeba będzie walczyć z ciemnym nalotem.
Dlatego podstawowa zasada dotycząca drewna opałowego jest prosta: powinno być odpowiednio wysuszone. Za bezpieczną przyjmuje się wilgotność drewna poniżej 20 proc.
Kreozot w kominie. Tu zaczyna się prawdziwy problem
Samo dymienie to jednak nie wszystko. Znacznie poważniejszym zagrożeniem jest to, co może dziać się wewnątrz przewodu kominowego.
Podczas spalania wilgotnego drewna temperatura w palenisku spada. Powstaje więcej niedopalonych gazów, cząstek oraz substancji smolistych. Kiedy gorące produkty spalania przemieszczają się przez chłodniejszy przewód kominowy, część z nich może się skraplać i osadzać na jego ściankach.
W ten sposób może powstawać kreozot, określany również jako sadza smolista. Jest to lepki i łatwopalny osad, który z czasem może narastać w przewodzie kominowym.
To właśnie dlatego niewłaściwe spalanie drewna jest nie tylko kwestią estetyki czy mniejszej ilości ciepła. Nagromadzenie łatwopalnych osadów w kominie zwiększa ryzyko pożaru przewodu. Osady mogą także pogarszać ciąg kominowy, a więc utrudniać prawidłowe odprowadzanie produktów spalania.
Nie oznacza to, że każda gałąź tui wrzucona do kominka natychmiast doprowadzi do pożaru komina. Ryzyko rośnie przede wszystkim wtedy, gdy regularnie spala się niewłaściwie przygotowane, wilgotne drewno i zaniedbuje kontrolę oraz czyszczenie przewodu.
Podobny problem może dotyczyć innych gatunków iglastych. Drewno zawierające dużo żywicy potrafi podczas spalania powodować więcej dymu i smolistych osadów niż dobrze wysuszone drewno liściaste. Dlatego do kominka najczęściej wybiera się twarde, suche drewno liściaste.
Dlaczego tuja daje dużo dymu?
Odpowiedź jest prostsza, niż może się wydawać. Na sposób spalania wpływa przede wszystkim wilgotność materiału i temperatura w palenisku.
Jeżeli do kominka trafia świeża gałąź, ogień musi najpierw poradzić sobie z wodą. Temperatura spada, a proces spalania staje się mniej efektywny. W takich warunkach powstaje więcej dymu i niedopalonych produktów.
Dym może być szczególnie uciążliwy przy dokładaniu drewna. Każdy właściciel kominka zna charakterystyczny moment, gdy po otwarciu drzwiczek do pomieszczenia zaczyna przedostawać się nieprzyjemny zapach. Przy złym paliwie i nieprawidłowych warunkach spalania problem może być znacznie większy.
Dym ze spalania drewna nie jest obojętny dla układu oddechowego. Może zawierać między innymi pyły oraz tlenek węgla, dlatego prawidłowe spalanie i sprawna wentylacja mają ogromne znaczenie. W przypadku tui nie trzeba jednak budować sensacji wokół samego tujonu. Jak zauważa WP, tujon obecny w olejkach eterycznych nie jest głównym problemem podczas spalania; w wysokiej temperaturze ulega rozkładowi, natomiast zagrożenie stanowią przede wszystkim produkty niepełnego spalania wilgotnej biomasy.
Drewno z tui szybko znika, a dom nie zdąży się ogrzać
Kolejnym argumentem przeciwko traktowaniu gałęzi tui jako opału jest ich wydajność. Cienkie gałęzie mają niewielką masę i szybko się spalają. Nawet jeżeli po wysuszeniu łatwo zajmują się ogniem, nie oznacza to, że są dobrym paliwem do długiego ogrzewania pomieszczenia.
W praktyce efekt może być odwrotny do oczekiwanego. Do paleniska trafia sporo materiału, pojawia się duży płomień, ale drewno bardzo szybko znika. Po chwili trzeba dołożyć kolejne gałęzie. Nie uzyskujemy więc stabilnego, długotrwałego źródła ciepła.
Dobre drewno kominkowe powinno spalać się w sposób możliwie równomierny i zapewniać odpowiednią ilość energii cieplnej. Z tego względu znacznie lepiej sprawdzają się odpowiednio wysuszone gatunki o większej gęstości. Drewno liściaste jest powszechnie polecane do kominków właśnie ze względu na korzystne właściwości opałowe i bardziej stabilne spalanie.
Nie chodzi więc o prostą zasadę, że każde drewno iglaste jest zakazane. Takie stwierdzenie byłoby zbyt dużym uproszczeniem. Suche drewno iglaste może być wykorzystywane jako opał, a nawet jako rozpałka, choć ze względu na żywicę może spalać się inaczej niż drewno liściaste. Kluczowe znaczenie ma jego wilgotność, czystość i brak chemicznych impregnatów.
Co zrobić z gałęziami tui po przycinaniu?
Na szczęście sterta gałęzi po przycięciu żywopłotu nie musi być problemem. Tuja może znaleźć zastosowanie w ogrodzie również po tym, jak przestanie być częścią żywopłotu.
Jednym z najprostszych rozwiązań jest rozdrobnienie gałęzi w rębakach lub rozdrabniaczach ogrodowych. Powstałe zrębki można wykorzystać jako materiał ściółkujący, przy czym warto dobierać sposób ich zastosowania do potrzeb konkretnych roślin.
Zrębki z tui mogą sprawdzić się między innymi w miejscach, gdzie rosną rośliny preferujące kwaśniejsze podłoże. Wśród przykładów wymienia się borówki, rododendrony, azalie czy wrzosy. Nie należy jednak zakładać, że sama ściółka z tui błyskawicznie i silnie zakwasi każdą glebę. Jej wpływ zależy od ilości materiału, stopnia rozkładu oraz właściwości podłoża.
Rozdrobnione gałęzie mogą być również jednym ze składników kompostu. Tutaj ważny jest umiar. Nie warto wrzucać do kompostownika ogromnej ilości jednego rodzaju materiału. Znacznie lepszy efekt daje mieszanie różnych odpadów roślinnych i zapewnienie kompostowi odpowiednich warunków.
Tuje w ogrodzie tak, ale tuje w kominku lepiej sobie odpuścić
Tuje są wygodnymi i popularnymi roślinami ogrodowymi, ale ich obecność w ogrodzie oznacza również regularne cięcie i konieczność zagospodarowania dużej ilości zielonych odpadów. Właśnie dlatego pomysł wykorzystania ich jako opału jest tak kuszący.
Jeżeli jednak po przycinaniu powstała ogromna sterta świeżych gałęzi, nie warto traktować jej jako darmowego drewna do kominka. Świeża tuja jest wilgotna, spala się szybko i może intensywnie dymić. Obniżenie temperatury spalania sprzyja natomiast powstawaniu niedopalonych produktów i osadzaniu się substancji smolistych w przewodzie kominowym.
Największym problemem nie jest więc sensacyjna opowieść o tym, że kilka gałązek tui wrzuconych do ognia natychmiast zatruje domowników tujonem. To zbyt duże uproszczenie. Znacznie bardziej przyziemny, ale realny problem stanowią wilgoć, dym, niepełne spalanie, niska wydajność cieplna i możliwość powstawania osadów w kominie.
Jeśli zależy nam na bezpiecznym i wydajnym ogrzewaniu, lepiej postawić na odpowiednio przygotowane, suche drewno przeznaczone do spalania. Gałęzie tui natomiast warto rozdrobnić, wykorzystać w ogrodzie jako ściółkę, dodać w rozsądnej ilości do kompostu albo przekazać jako odpady zielone. To znacznie lepszy sposób na zagospodarowanie pochodzących z ogrodu gałęzi niż zamienianie ich w dym i sadzę.
Warto pamiętać o jednej zasadzie: to, że materiał można spalić, nie oznacza, że jest dobrym opałem. W przypadku tui ta różnica ma szczególne znaczenie.
QUIZ: Te rośliny są jadalne czy trujące? Sprawdź się!
