Przypomina kanię. Czy czubajnik jest bezpiecznym grzybem?

Jak wygląda czubajnik i czy można go pomylić z kanią?

Czubajnik ponury (Chlorophyllum olivieri) jest grzybem podobnym do popularnej kani, dlatego pomyłki zdarzają się nawet bardziej doświadczonym grzybiarzom. Ma duży, początkowo kulisty, a później rozpostarty kapelusz pokryty brunatnymi łuskami.

Grzyby można odróżnić, zaglądając im pod kapelusz. Blaszki u czubajnika ponurego są kremowo-żółte lub oliwkowe, a u kani zawsze białe. Najważniejsza różnica ujawnia się po złamaniu grzyba. W miąższu czubajnika szybko pojawiają się pomarańczowe lub czerwonobrązowe przebarwienia. Miąższ kani zwykle tak wyraźnie nie zmienia koloru.

Trzon czubajnika jest również ciemniejszy i mniej smukły niż u kani. Nie ma też charakterystycznego „wężowego” wzoru, który często pokrywa trzon czubajki kani. Jest też od niej dużo ostrzejszy zapach.

Gdzie rośnie czubajnik?

Czubajnika ponurego można spotkać niemal w całej Polsce. Występuje zarówno w lasach liściastych i mieszanych, jak i w parkach, ogrodach czy na obrzeżach ścieżek leśnych. Widywany jest najczęściej pod dębami, bukami i topolami. Nie tworzy jednak mikoryzy z żadnym gatunkiem, ale odżywia się materią organiczną, którą drzewa liściaste produkują w większej ilości.

Lubi gleby bogate w próchnicę i często pojawia się w pobliżu rozkładających się szczątków roślinnych. Owocniki wyrastają zwykle od lata do późnej jesieni, najczęściej od sierpnia do października. W przeciwieństwie do wielu innych grzybów nie jest gatunkiem rzadkim. W sprzyjających warunkach może tworzyć liczne skupiska.