Odkrycie biczowęża w Indiach. Najdziwniejszy wąż świata wraca po 30 latach

Biczowęże potrafią upodabniać się wyglądem i ruchem do patyków lub gałązek, przez co trudno je zauważyć w środowisku naturalnym.
Po 30 latach nieobecności wąż z gatunku Ahaetulla laudankia został odnotowany w Indiach, a jego zasięg występowania obejmuje tereny od Ghatów Wschodnich po Radżastan.
Ahaetulla laudankia jest jadowity, jednak jego trucizna nie stanowi zagrożenia dla człowieka, a gatunek ten zamieszkuje suche lasy i plantacje, najchętniej w koronach drzew.
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie

Biczowęże tak bardzo przystosowały się do życia w koronach drzew i zaroślach, że niemal zlewają się z gałęziami i łodygami. Nie tylko wspomnianą umiejętnością imitowania wyglądu i ruchów gałęzi, ale i barwami. Niektóre są zielonkawe i tą zielenią wtapiają się w tło, a inne mają brązowy kolor zeschłych patyków.

Ich sylwetka jest unikalna. Te szczupłe węże o bardzo wąskiej, spiczastej głowie przypominają rodzaj zielonej gałęzi. Zwijają i prostują swoje ciała tak, aby jak najbardziej upodobnić się do konarów i łodyg roślin, wśród których żyją. Nawet kołyszą się na wietrze tak jak one. Niekiedy trudno je zatem zauważyć.

O to właśnie chodzi, bowiem te węże stawiają na polowanie z zasadzki. A chwytają głównie ptaki i nadrzewne jaszczurki, więc w ich interesie jest, aby ofiara podeszła do nich jak najbliżej, niczym nie zaniepokojona.

Wąż podobny do tykwy butelkowej

Biczowąż z gatunku Ahaetulla laudankia stawia na podobną strategię. Ten gatunek jest endemitem gór zwanych Ghatami Wschodnimi, ciągnącymi się wzdłuż Zatoki Bengalskiej az po Radżastan w Indiach. Słyną z lasów monsunowych i wielkich plantacji kawy i herbaty, a nazwa tego akurat gada pochodzi od słowa „laudanka” oznaczającego tykwę. Wąż przypomina bowiem tykwę butelkową, czyli to pnącze należące do dyniowatych, które ma wydłużone owoce.

Wąż Ahaetulla laudankia wygląda dość osobliwie. Przypomina patykPratyush P. MohapatraWikimedia Commons

Taki wąż został znaleziony i sfotografowany w Ubeshwar w Udaipur i jest to pierwszy udokumentowany przypadek istnienia tego węża w Indiach od 30 lat. Po latach nieobecności został wreszcie zauważony i udało się potwierdzić, że nadal żyje. To znakomita okazja, aby nie tylko zadbać o przyszłość tego gada, ale w ogóle poznać go i obserwować. Jego zasięg szacowany jest na tereny od Ghatów Wschodnich aż po Radżastan właśnie, ale tu jest uważany za skrajnie rzadki.

Te węże mają schowane w pysku zęby jadowe

Wiemy, że gad zamieszkuje suche lasy i plantacje, najchętniej na zboczach gór, których akurat w Ghatach nie brakuje. Kryje się wśród roślin, gdzie porusza się sprawnie, ale na ziemi jest już powolny i niezadrny. To zatem wręcz skrajna, nawet wśród węży, adaptacja do życia w koronach drzew, z których biczowąż raczej nie schodzi. Podczas spoczynku także zwisa z konarów.

To wąż jadowity, z zębami jadowymi w głębi pyska, ale jego trucizna jest raczej nieszkodliwa dla ludzi. Działa na małe kręgowce. Z tego, co wiemy o tym wężu, jest spokojny i bardzo mało agresywny. Nie jest jasne, dlaczego przez tak wiele lat nie udało się go zaobserwować.

Biczowęże z rodzaju Ahaetulla mieszkają w południowej Azji, gdzie istnieje około 20 gatunków, spotykanych w Indonezji, na Malajach, Indochinach i w południowych Chinach. Największe ich bogactwo występuje jednak w Indiach i na Cejlonie.