Pogoda 
Wydział śledczy żandarmerii wojskowej Sił Obronnych Izraela – po dochodzeniu – wszczął postępowanie karne w związku ze zdarzeniem, do którego doszło 29 stycznia 2024 roku w dzielnicy Tal al-Hawa w Gazie. Izraelskie wojsko przed południem ostrzelało wtedy samochód, którym próbowała ewakuować się siedmioosobowa rodzina: mężczyzna wraz z żoną, czworgiem dzieci oraz swoją pięcioletnią siostrzenicą Hind Rajab.
Jak podaje IDF w komunikacie, „po przeanalizowaniu ustaleń i z powodu domniemanych zaniedbań w koordynacji karetki Palestyńskiego Czerwonego Półksiężyca podjęto decyzję o wszczęciu dochodzenia karnego w sprawie tego zdarzenia”.
Izrael potwierdził atak na rodzinę Hind Rajab
Izraelskie siły początkowo twierdziły, że żołnierze w ogóle nie znajdowali się w tym rejonie, a po międzynarodowej presji przekazano, że sprawa jest badana przez rzekomo niezależne ciało wewnątrz Sił Obronnych Izraela (General Staff Fact Finding Assessment Mechanism). Dopiero po ponad 2,5 roku od tragedii IDF po raz pierwszy przyznały, że to izraelscy żołnierze ostrzelali pojazd, który – jak podano – „zbliżał się do nich w trakcie jazdy, wbrew wcześniejszemu ogłoszeniu opublikowanemu przez rzecznika Sił Obronnych Izraela dla mieszkańców okolicy”.
W czasie, kiedy Izrael prowadził swoje dochodzenie, ONZ opublikowała raport wskazujący, że zabójstwo Hind było jednym z przykładów ludobójstwa dokonywanego przez Izrael w Strefie Gazy, powstała Fundacja Hind Rajab, która ustaliła konkretny oddział i dowódców odpowiedzialnych za atak, a film „Głos Hind Rajab”, opowiadający historię z perspektywy załogi Palestyńskiego Czerwonego Półksiężyca został nominowany do Oscara.
Izrael dezinformuje ws. śmierci Hind Rajab
Choć IDF pierwszy raz częściowo bierze odpowiedzialność za atak, w ostatnich tygodniach media, m.in. Axios i Drop Site News, informowały, że władze Izraela nie ustają w wysiłkach, by przeforsować fałszywy obraz tragedii niespełna 6-letniej dziewczynki i jej rodziny. W październiku 2025 roku rząd Izraela zatrudnił firmę Brada Parscale’a, byłego sztabowca Donalda Trumpa, by tworzyła strony z dezinformacją, a następnie zasilała ich treścią modele LLM, jak ChatGPT czy Claude. Celem tego działania jest poprawa wizerunku kraju i zatrzymanie spadku poparcia dla Izraela w USA. Kontrakt z firmą Parscale’a opiewa na 46,5 mln dolarów (ponad 170 mln zł).
Na stronach z dezinformacją podawano, że rodzina Hind Rajab zginęła, bo samochód dostał się w krzyżowy ogień, a nawet, że zginęła z rąk Palestyńczyków. Firma tworzyła też propagandowe artykuły, oskarżające palestyńskich dziennikarzy o bycie bojownikami Hamasu i tym samym usprawiedliwiające ich zabijanie przez siły izraelskie.
Hind Rajab widziała śmierć swoich bliskich
W wyniku ostrzału samochodu śmierć poniosło pięcioro pasażerów. Przeżyły jedynie Hind Rajab i jej kuzynka Layan Hamada, które zostały ranne. Dziewczynki zdołały skontaktować się z Palestyńskim Czerwonym Półksiężycem (PRCS). Około godziny 14.45 Layan poinformowała dyspozytorów, że w pobliżu samochodu stoi czołg. Niedługo później operator usłyszał strzały – prawdopodobnie z karabinu maszynowego – oraz krzyk Layan. To właśnie wtedy najprawdopodobniej została zabita. Hind została sama. Pięciolatka kontynuowała rozmowę z Palestyńskim Czerwonym Krzyżem, a po jakimś czasie udało się do połączenia dołączyć matkę dziewczynki. Hind przekazała jej, że została postrzelona w górną część ramienia, plecy i stopę.
W tym samym oświadczeniu, w którym IDF informuje o wszczęciu śledztwa ws. zabójstwa Hind Rajab, przekazano, że nie dopatrzono się przestępstwa w ataku na konwój humanitarny, w którym zginał Polak, Damian Soból:
Izraelski czołg strzelał do karetki
Karetka PRCS wraz z dwoma ratownikami po wielogodzinnych negocjacjach dostała zgodę na przejazd od izraelskiej jednostki Koordynacji Działań Rządowych na Terytoriach (COGAT) oraz Ministerstwa Zdrowia w Gazie – informował raport Niezależnej Międzynarodowej Komisji Śledczej ds. Okupowanych Terytoriów Palestyńskich, działającej w ramach Rady Praw Człowieka ONZ. Izraelskie siły bezpieczeństwa twierdziły jednak, że ze względu na brak ich żołnierzy w tym rejonie nie było potrzeby indywidualnego koordynowania przejazdu karetki PRCS. Teraz IDF potwierdziły, że przejazd był „skoordynowany”, ale mogło dojść do „zaniedbań”.
Kiedy karetka znajdowała się około 200 metrów od celu, została ostrzelana. Palestyński Czerwony Półksiężyc informował, że ich operatorzy słyszeli podczas rozmowy z ratownikami odgłosy intensywnego ostrzału z broni palnej oraz czołgu. Najprawdopodobniej był to ten sam, o którym mówiła wcześniej Layan. „Według doniesień, po przybyciu karetki na miejsce zdarzenia, w jej kierunku wystrzelono pocisk, w wyniku czego zginęli dwaj jadący nią ratownicy medyczni” – potwierdziły Siły Obronne Izraela.
Ranna Hind – uwięziona w samochodzie z ciałami swoich bliskich – rozmawiała ze swoją matką do około godziny 19. Krótko po tym, jak dokonano ostrzału karetki, dziewczynka powiedziała, że z ust leci jej krew, ale nie chce jej wycierać, żeby mama nie musiała prać jej ubrania. Niedługo później utracono kontakt z Hind. Najprawdopodobniej był to moment, w którym dziecko zmarło w wyniku poniesionych obrażeń.
„Kilka dni później z pojazdu wydobyto ciała siedmiu członków rodziny Hamada, w tym ciała Hind i Layan. Ponadto, z karetki wyjęto ciała dwóch ratowników medycznych” – napisały IDF. Według raportu komisji ONZ ciała wydobyto jednak nie po „kilku”, a dopiero po 12 dniach. Wcześniej PRCS nie mógł dotrzeć na miejsce, ponieważ dostęp utrudniała obecność izraelskich sił w regionie.
O sile tego ataku świadczy fakt, że szczątki ratowników były zwęglone, a w zdewastowanej karetce znajdowała się dziura o wymiarach około 23 x 26 cm, która – według raportu ONZ – mogła powstać na skutek pocisku przeciwpancernego. Komisja stwierdziła też, że „401. brygada izraelskich sił bezpieczeństwa (…) umyślnie zaatakowała rodzinę znajdującą się w samochodzie, w tym strzelając do Hind, Layan i innych dzieci z bliskiej odległości, pomimo świadomości, że w samochodzie znajdowały się dzieci”.
Szerzej o zabójstwie Hind Rajab i jej rozmowie z operatorami PRCS pisaliśmy tutaj:
