Październik czy listopad? Kiedy ostatni raz skosić trawnik przed zimą

Po czym poznać, że to już czas na ostatnie koszenie trawnika?

Ostatnie koszenie trawnika przed zimą najczęściej przypada na drugą połowę października, ale nie jest to sztywny termin. Podczas ciepłej jesieni trawa nadal rośnie i może wymagać skrócenia również na początku listopada, zwłaszcza gdy temperatura utrzymuje się powyżej około 7°C. Wzrost trawy ustaje wcześniej na chłodnych i zacienionych działkach, natomiast dłużej trwa w ogrodach nasłonecznionych oraz osłoniętych od wiatru.

Najwięcej powie nam tempo odrastania źdźbeł. Jeśli po siedmiu-dziesięciu dniach od poprzedniego koszenia trawnik niemal nie zmienił wysokości, sezon zbliża się do końca. Wyraźny odrost oznacza, że przed zimą potrzebny będzie jeszcze jeden przejazd kosiarką. W listopadzie także możemy skosić trawę, pod warunkiem, że ziemia jest sucha, a prognoza nie zapowiada przymrozku. Lepiej zrobić to później niż pozostawić na zimę długie źdźbła, które pod ciężarem mokrych liści i śniegu zaczną się pokładać.

Termin ostatniego koszenia zależy również od pogody danego dnia. Poczekajmy, aż trawa obeschnie po porannej rosie, a podłoże przestanie uginać się pod butami. Na mokrej glebie koła kosiarki tworzą koleiny i ugniatają darń, natomiast wilgotne źdźbła sklejają się pod obudową urządzenia. Ostrze nie skraca ich wtedy równo, lecz wyrywa i rozszarpuje.

Z koszeniem poczekajmy, aż z trawnika zniknie szron. Zamarznięte źdźbła łatwo łamią się pod kołami kosiarki, a miejsca uszkodzone jesienią mogą zregenerować się dopiero wiosną.

Przed ostatnim koszeniem trawnika, otwiera się w nowym oknie sprawdźmy stan noża. Wystarczy skosić niewielki fragment i obejrzeć końcówki źdźbeł. Po ostrym cięciu są gładkie i równe. Jeśli wyglądają na postrzępione i szybko bieleją, nóż wymaga naostrzenia. Tępe ostrze szarpie trawę, przez co murawa wolniej regeneruje się w chłodne dni.

Na jaką wysokość kosić trawę przed zimą? Zbyt krótka nie przetrwa mrozów

Po ostatnim koszeniu trawnik powinien mieć około 4-5 cm wysokości. Taki zakres odpowiada większości mieszanek traw wysiewanych w przydomowych ogrodach. Źdźbła są wówczas na tyle krótkie, że nie pokładają się pod mokrymi liśćmi i śniegiem, a jednocześnie zachowują zieloną część potrzebną do przeprowadzenia fotosyntezy. Powstające w tym procesie cukry trafiają m.in. do korzeni i rozłogów. Trawa wykorzystuje zgromadzone zapasy podczas zimowania oraz pierwszych tygodni wiosennego wzrostu. W miejscach zacienionych możemy ustawić nóż nieco wyżej, ponieważ murawa ma tam mniej światła.

Bardzo niskie ścinanie przyniesie skutek odwrotny od zamierzonego. Mocno skrócona trawa, otwiera się w nowym oknie przeprowadza fotosyntezę na mniejszej powierzchni, przez co zgromadzi mniej zapasów przed zimą. Słabiej rozwijają się również korzenie i rozłogi, a darń stopniowo traci gęstość. Wiosną między kępami mogą pojawić się puste miejsca, które szybko zajmą chwasty. Zamiast więc ścinać trawnik „na zapas”, pozostawmy źdźbła na wysokości, która ochroni je przed pokładaniem, ale nie ograniczy nadmiernie ich zielonej części.